Αν σας λέω: «εγκατέλειψα τα πάντα»
Είναι που εκείνη δεν είναι το σώμα μου,
Δεν το καυχήθηκα ποτέ,Δεν είναι αλήθεια
Και η ομίχλη στο βάθος όπου διαγράφομαι
Ποτέ δεν ξέρει αν έχω περάσει.
Η βεντάλια των χειλιών της, η αντανάκλαση των ματιών της,
Είμαι ο μόνος που μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά,
Είμαι ο μόνος που τον κυκλώνειΑυτός ο τόσο άχρηστος καθρέφτης όπου ο αέρας μπαινοβγαίνει μέσα μουΚι ο αέρας έχει ένα πρόσωπο, πρόσωπο αγαπημένο,
Πρόσωπο που αγαπά, το πρόσωπό σου,Σε σένα που δεν έχεις όνομα και που οι άλλοι σ’ αγνοούν,Η θάλασσα σου λέει: πάνω μου, ο ουρανός σου λέει: πάνω μου,
Τα άστρα σε υπαινίσσονται, τα σύννεφα σε φαντάζονται,Και το αίμα που έχει εξαπλωθεί στις καλύτερες στιγμές,Το αίμα της γενναιότητας Σε φέρει απολαυστικά.
Τραγουδάω τη μεγάλη χαρά να σε τραγουδάω,
Την μεγάλη χαρά του να σ’ έχω ή του να μη σ’ έχω,
Την αγνότητα να σε περιμένω, την αθωότητα να σε γνωρίζω,Ω εσύ που σβήνεις τη λησμονιά, την ελπίδα και την άγνοια,
Που καταργείς την απουσία και με τοποθετείς στον κόσμο,Τραγουδώ για να τραγουδώ, σ’ αγαπώ για να τραγουδώ
Το μυστήριο όπου ο έρωτας με πλάθει και λυτρώνεται.
Είσαι αγνή, είσαι ακόμα πιο αγνή κι από μένα τον ίδιο.
Η ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ,ΠΛΗΡΗΣ
Πωλ Ελυάρ
Από την ποιητική συλλογή «Πρωτεύουσα της οδύνης», 1926
