Πάλι αυτός ο φόβος. Υποτίθεται ότι περνάω καλά, και εγώ φοβάμαι.
Γιατί δεν μπορώ να ζήσω μία έστω στιγμή ανέμελη και εγώ όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι; Γιατί αυτός ο φόβος μέσα μου; Γιατί αυτή η ανησυχία στο στέρνο; Τι έχω πάθει, γιατί σκέφτομαι μόνο άσχημα; Και να συμβεί τίποτα, ανήκει στο μέλλον, άρα πρακτικά δεν μπορώ να το αλλάξω, δεν είναι στο χέρι μου. Γιατί λοιπόν επιμένω; Γιατί δε σκέφτομαι ότι, κάποιες στιγμές, δε χρειάζεται ο φόβος, παρά μόνο η χαρά της στιγμής και να το απολαύσω χωρίς σκέψεις;

Γιατί;