Η ουσία είναι μόνο στο τι κάνεις μετά τη δουλειά, οι άνθρωποί σου, τα παιδιά σου, τα ζώα σου, οι φίλοι σου, οι δραστηριότητες.
Συμφωνώ απόλυτα και δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους τους συναδέλφους.
δεν μπορώ όμως να ανέχομαι να με κάνουν ψυχολογικό πόλεμο, bullying όπως θέλεις πες το.
να προσπαθώ να μην κάνει κανένας ασθενής παράπονο, να φεύγουν όλοι με χαμόγελο και με φροντίδα στη καρδιά τους, και παρόλα αυτά ο υπεύθυνος να μου λέει άσχημα λόγια, να με κρίνει για τον τρόπο που περπατάω, που στέκομαι, που φέρομαι, και να μου λέει να κάνω σεμινάριο για στάση του σώματος
στην αρχή πάει στο διάολο ξεκίνησα ως πρακτική δεν είχα ξανά βρεθεί σε τέτοιο περιβάλλον, το δέχτηκα και βελτίωσα τον εαυτό μου στο καλύτερο που θα μπορούσα σαν επαγγελματίας, ήμουν και 20 χρονών όταν ξεκίνησα.
δεν δέχομαι όμως αυτή η κουβέντα και αυτή η στάση να υπάρχει μέχρι και σήμερα.
να σε βλέπει ο άλλος να χαμογελάς και να βλέπεις το πρόσωπο του να μαραζώνει και να τον ενοχλεί, καθαρή κακία.
πουθενά δεν είναι τέλεια εφόσον έρχεσαι σε αλληλεπίδραση με πολύ κόσμοαλλά πρέπει τουλάχιστον να πηγαίνουμε χαρούμενοι για αυτό που κάνουμε, και ας μην είναι το ιδανικό
και να μην υπάρχει τοξικότητα σε τέτοιο βαθμό
κουράστηκα, και έδωσα και ευκαιρίες και συγχώρεσα. Όμως παρά πάει
Ιεραρχία να υπάρχει όμως να υπάρχει και αλληλοσεβασμός.
Κι όλα αυτά για τρεις και εξήντα, που είναι το τελευταίο που με νοιάζει σε αυτή τη φάση.
Μια ψεύτικη ιδανική ομάδα καταπιεσμένη να μην γελάσει για να μην ενοχλήσει τον μπαμπούλα
υπάρχουν οι καλοι εργοδότες, τα έχω δει να συμβαίνουν
θέλει όμως πολλή, πολλή τύχη