ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΥΡΑ
ΠΡΩΤΟ
Το μοναχικό μου πέρασμα από εκείνα τα μέρη,
γεννημένα στις σκέψεις μου, καθώς ανυψώνονται στις αυλές του απείρου,
Θα συγκέντρωνα εκεί κάθε δεξιοτεχνία στις τέχνες και τις επιστήμες.
Θα ξαναγεννιόμουνα εκεί, εκεί θα μεγάλωνα για σένα.
Τέτοιος θα γινόμουνα, ώστε από δω και στο εξής, παρά το ότι το περήφανο
πεπρωμένο, έχει εργαστεί εναντίον της αποστολής μου,
εγώ θα άλλαζα ότι έγινε μέσα στο χρόνο.
Ωστόσο θα έτρεχα σε σένα,
για να βρω ένα ευγενέστερο καταφύγιο, και να σε οδηγήσω σ' έναν θεό,
τον οποίο ποτέ δεν έχουν δει εκείνοι, που τον αποκαλούν τυφλό.
Μακάρι ο ουρανός να είναι καλός με σένα,
και μακάρι ο Θεός να σου δείξει καλοσύνη.
Μη γυρνάς σε μένα, εκτός κι αν είσαι δική μου.
ΔΕΥΤΕΡΟ
Έχοντας δραπετεύσει από την σκοτεινή και στενή φυλακή,
που σφιχτά με κρατούσε για τόσα χρόνια,
λευτερωμένος απ' τις αλυσίδες που με περιόριζαν
και από το πρόσωπο που ήταν ο εχθρός μου,
που με κράτησε στο σκότος της νύχτας,
που δεν μπορεί πλέον να με απειλήσει,
διότι έχω έρθει αντιμέτωπος με τον μεγάλο Πύθωνα,
εκεί που το αίμα της Στρίγκλας ενώνεται με την θάλασσα.
Σ' ευχαριστώ, γλυκιά μου φωνή.
Σ' ευχαριστώ, ήλιε μου, θεϊκό μου φως.
Αφιερώνω σε σένα την καρδιά μου, ακόμα και τα χέρια μου.
Με έχεις οδηγήσει σε τιμημένο τόπο.
Οι φροντίδες σου με θεράπευσαν.
ΤΡΙΤΟ
Ποια με κάνει να πετώ, ποια ζεσταίνει την καρδιά μου,
ώστε να μη φοβάμαι πια την κακιά τύχη και τον θάνατο;
Ποια έσπασε αυτές τις αλυσίδες και αυτές τις πόρτες;
Ποια με έκρυψε στο δάσος;
Οι εποψές, τα χρόνια, οι μήνες, οι μέρες, οι ώρες,
αυτές οι θυγατέρες του χρόνου, αρματωμένες με τα όπλα του,
τα φτιαγμένα από σίδερο, από διαμάντια, από ισχύ,
με έχουν διαβεβαιώσει για την δύναμή του.
Απλώνω πλέον τις φτερούγες μου, πετώ στον αέρα,
και σχίζω τους ουρανούς, μέχρις ότου στο άπειρο να βρεθώ,
αφήνοντας πίσω μου τον κόσμο μου να ενωθεί με τους άλλους.
Και καθώς ταξιδεύω όλο και παραπέρα στο άπειρο πεδίο,
αφήνω πίσω μου όλα όσα είδα.
Giordano Bruno
