Μοιραζόμαστε ποιήματα

[rafaela11]

 

[parafernalia]

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Το βλέπω από το μπαλκόνι μου)

Ο θεριστής θερίζει τα στάχυα.
(Τον βλέπω απ’ το μπαλκόνι μου)

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό!

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Spoiler

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ στη Συρία. Μαζικές σφαγές Αλεβιτών πολιτών ως αντίποινα για την Εξέγερση!

 

[glayki]

Έλα, ανέβα. Όπου να ‘ναι τα πιο ανάλαφρα φτερά, σκάφανδρο του αέρα, θα σε κρατήσουν απ’ τον λαιμό.Η γη κομίζει μόνο το αναγκαίο και τα πανέμορφά σου πουλιά, χαμόγελο. Στους τόπους της θλίψης σου, όπως μια σκιά πίσω απ’ τον έρωτα, το τοπίο καλύπτει τα πάντα.
Έλα γρήγορα, τρέξε. Και το σώμα σου πάει πιο γρήγορα απ’ τις σκέψεις σου, αλλά τίποτα, ακούς; τίποτα, δεν μπορεί να σε ξεπεράσει.
Πωλ Ελυάρ
(1926 – Πρωτεύουσα της οδύνης)

 

[Nascentes morimur]

Μανιασμένη βροχὴ
πάνω ἀπ’ τὰ θαμμένα δάχτυλά μου.
Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα
κάτω ἀπὸ ’να δέντρο
ἔξω ἀπ’ τὴ σπηλιὰ
Μ’ ἄγριες κουρελιασμένες προβιὲς
Καὶ βιβλικὴ γενειάδα –
ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι τσουκνίδα
εἶναι εὐάλωτη –
Κακοσιτισμένο
Νὰ ἀγναντεύει τὸ μαχητικὸ ἀφρὸ
τῆς ἀκροθάλασσας
Καθετὶ εἶναι γεμάτο
καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἐλευθερία.
Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα
Στὸ ναὸ τῆς φαντασίας μὲ ἰκετήρια κλαδιὰ
Τρέμοντας μὲ σκέψεις φτωχοῦ θεοῦ
Τὸ εἶδα
στὴ στοιχειωμένη πολυκατοικία
Ὁδηγημένο στὴν ἀφθονία μὲ αὐτοκίνητο οὐίσκι ἔντυπο
ἢ στὸ ἄντρο τῆς μιζέριας
Μὲ ὁλόλαμπρη γύμνια χλωμὰ στήθια
Ὀρυχτὰ στολίδια νεκρὸ βρακὶ
Ἡ μεγαλειότητά του περιμένοντας φώτιση
κάτω ἀπὸ ληστρικὰ νύχια
Ἔξαλλο βασανιστήριο
Φτυστὰ στὸν καιρό.
Κακόμοιρο πετσὶ θαμμένο
μέσα σὲ τόση νύχτα
Ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι εὐάλωτη
Μέσα στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.

Λ. Πούλιος
Η Ἀμφισβήτηση εἶναι εὐάλωτη.

 

[Euge.loukia]

Στη σκοτεινή άβυσσο το βάθος χάνεται η ψυχή συντρίβεται.
Διασπασμένη σε θραύσματα αναμνήσεων,
Σβησμένα τα ίχνη της αλήθειας, διαλυμένα σε διάσπαρτη σκόνη.
Η ύπαρξη εκφυλίζεται σε μια σιωπηλή αναμονή,
Ανάμεσα σε αέναες αντιφάσεις και παράλογες επαναλήψεις.
Ο χρόνος, αδάμαστος και ανυπόφορος, γλιστράει αργά,
Αφήνοντας πίσω του μια εκκωφαντική ηχώ αμαρτίας.
Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, σπαράζουν την ύπαρξη,
Καθώς η αλήθεια εκφυλίζεται σε ατελείωτο σκοτάδι.
Εγκλωβισμένος στη σφαίρα του μυστηρίου,
Βυθίζομαι στο χάος, άβουλος θεατής της ίδιας μου της παρακμής.
Η γαλήνη είναι ψευδαίσθηση, η ηρεμία ανύπαρκτη,
Γιατί ο πόνος είναι το μοναδικό φως που φωτίζει το μονοπάτι της ψυχής.
Η ανατροπή, η απόλυτη ανατροπή του κόσμου,
Έρχεται και με καταπίνει, αφήνοντάς με να αναπνέω την άχρωμη λήθη.
Αν και οι σκιές με περιβάλλουν, δεν μπορώ να φύγω,
Γιατί η ίδια η σιωπή είναι το πιο δυνατό μου δεσμό.

 

[Nascentes morimur]

ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ

Συνεχώς βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή
ενώ εν τω μεταξύ πήζουμε μέσα μας πεθαμένους
και σαν πεθαμένους που είναι χειρότεροι κι από τους πεθαμένους.
Μεταξύ δυνατοτήτων και ονείρων τρέμει ένα φύλλο
μεταξύ δυνατοτήτων και πραγματοποιήσεως άλλο ένα
μεταξύ δυο καλοκαιριών υπάρχει ένα βαθύ κόκινο χυμένο κι αζήτητο
μεταξύ δυο γυναικών υπάρχει μια τρίτη που δεν ξέρει πού να κρυφτεί
μεταξύ δυο ιδεολογιών υπάρχει ένας διάδρομος έρημος και φωτεινός
αλλά και πάμπολλες είσοδοι υπηρεσίας που τις μπαινοβγαίνουν αγεληδόν
οι διάφοροι πρώην λεβέντες μεταξύ των οποίων κι ορισμένοι αγαπημένοι
μεταξύ δυο πουλιών υπάρχει νερό
μεταξύ δυο χωριών δυο μάτια κλειστά που θυμούνται
μεταξύ δυο ληστών υπάρχει πάντα ένας Χριστός
αλλά ποτέ ένας ληστής μεταξύ δυο Χριστών.

Κάθε τόσο εφευρίσκονται διάφορες λησμονιές

η πλέον πρόσφατος είναι η τηλεόρασις
η πλέον παλαιά ο έρως!

Θ. Γκόρπας​

 

[ultraviolence]

Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά
Καλύτερη κι απ' ό, τι λαχταρούσα
Τώρα που μου 'ρθαν όλα όπως τα 'θελα
Κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου
Νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει

Ντινος Χριστιανοπουλος

 

[ultraviolence]

Προτού έρθει η αυγή, έχουμε νύχτα
Έριξαν βόμβα στο γραφείο
Βόμβα που ανατινάζει την αλήθεια
Χωρίς περίσκεψη
Οι χαοτικές γυναίκες
Οι Ερινύες
Οι γεννημένες για το κακό
Ξαφνικά νύχτωσε
Αμυνα μας η αφοβία
Καμία απάντηση στο γιατί
Μόνο ένας απόηχος..
Προτού ξημερώσει, πάντα περνάει μια μεγάλη νύχτα

Καλίτσα Γιαννακοπούλου-Τσιάκα

 

[glayki]

Αργύρης Χιόνης – Η Φωνή της σιωπής, εκδόσεις «Νεφέλη».
Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο.
Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν.
Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα.
Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες.
Πολλοί θα πέσουν μέσα.

Τα χώματα θα τους σκεπάσουν.
Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 

[ultraviolence]

Κάθε σταγόνα από σένα
το τέλος του έρωτα
ό,τι έχασα στη ζωή
το ξαναχάνω στα μάτια σου
το φως έγινε τρυπάνι
μες το παράλογο σχήμα
μιας άπιαστης επαφής
όταν στα πόδια χύνεται
το κύμα
το αιώνιο πέλαγος
του ζώου - θανάτου.
Δεν υπάρχει λόγος να ζούμε
τα κόκαλα θα σπάσουν
σαν καλοκαιρινά καλάμια
κι ο μαγνήτης θα γίνει πίσσα
στα λαμπερά να ρίχνει μαύρο.
Το σώμα σου - η Πύλη
έκλεισε, έφραξε
απ’ τον πολύ πόνο
κι εγώ καμένος ερημότοπος
τσουρουφλισμένη επιφάνεια
δεν υπάρχω
ενώ διπλασιάζονται οι μέρες
του φορτίου
η άμμος ξύνει
όλο ξύνει την πληγή
η καταστροφή είναι π’ άρνιέμαι
να καταστραφώ
να σπάσει το πιθάρι,
να χυθούν τα μέσα
έξω
όπου συναντιέται ολόστητος
ο βράχος.
Μες το δωμάτιο
φάνηκαν ξανά τα όριά μου
τα νύχια μου σπασμένα
η σπλήνα μου βαριά τραυματισμένη
κι ο ποταμός που λάτρεψα
σ’ άλλη κοίτη κυλάει.
Όλο κι άλλου σκάει
το ρόδι
οι χυμοί που προχωρούσαν
τη ζωή
αλλού λιμνάζουν
απ’ την άφθονία στή στέρηση
πετάω· τρομαγμένη νυχτερίδα
η νεότητα
σκοτάδι τα φτερά της.


Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: ο τελευταίος ερωτικός

 

[glayki]

ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ

Τυφλό ποτάμι ο καιρός
Κάνει πως δεν με βλέπει
Ας λογαριάζω με χαρτί και στηθοσκόπιο
Πως μου χρωστάει από χρόνια περιττά
Χιλιάδες χρώματα.

Το χάλκινο του έρωτα
Το ανθρακί του δίκιου
Το μωβ του πένθους
Το μαβί των θαλασσών
Το μολυβένιο των νεφών
Το κίτρινο των φύλλων
Το μελανό της εποχής
Το ροζ των αισθημάτων
Το κρεμεζί των τύψεων
Το γκρι των αναμνήσεων
Το μαύρο της ελπίδας

Κι όμως βουλιάζω στα ρηχά
Λευκός κολυμβητής
Στον άσβεστο ασβέστη της βεράντας

Δεν είχα κάνει αίτηση για αναδρομικά.

Χάρης Μελιττας

 

[yorkie]

«Χάρις στην αγάπη»,
Τελευταία ποιήματα του έρωτα
Πωλ Ελυάρ
​

 

[Nascentes morimur]

Ανέφελος ήχος του Φωτός

Ένας μετέωρος τόπος
χαράζει τη γλώσσα του σε κάποια άλλη τρέλα της στιγμής,
συγχέει τον ζωηρό ήχο του φωτός για να πιει από το δέρμα το νερό.
Προτού δώσει ένα όνομα στα όνειρα ραγίζοντας τον αέρα.
Φιλτράρει τη στιγμή αθέλητος ριζωμένος πόνος σε προχωρημένες μορφές.
Ζωγραφίζω στον πόθο τη σιωπή σου,
τη μοναξιά που κάνει τον κόσμο συγκεχυμένο, λέξη που αμφιβάλλει για τη στιγμή
που τον σβήνει στο αφτί
όταν αναλώνεται στην ένταση η άχρονη όρεξη,
η μυστηριώδης επανάληψη
της παντοτινής, δυνατής φωνής,
πριν το ρυθμό που χαράζει τον ψίθυρό της, νυχτερινής και τεκμηριωμένης
προφητείας.

Εικόνα γεννημένη απ’ το τελευταίο δευτερόλεπτο προτού
αφυπνίσει αμυδρή πλέον τη συνείδησή σου.

Μπεατρίς Σααβέδρα
Ο κήπος του απροσμέτρητου
μτφρ. Ι. Ντούμη
Ν.Πρατσίνης.

 

[glayki]

Κλείτος Κύρου, Παλίρροια

Παλίρροια

[Ενότητα Β’]

Ερχόσουν από μακριά μέσ’ από τα έγκατα της ηδονής με σταθερό βηματισμό σε τροχιά κυκλοτέρμονη με σφαγμένη μέση ακροβολιστής σε προμελετημένη αποστολή με φωνές πουλιών μαλλιά που σελαγίζαν κρατώντας τη φαρέτρα σου αινιγματικό χαμόγελο κι όταν έφτασες στην τελική ευθεία που στο τέρμα της στεκόμουν αλάλαξες σημαδεύοντας το στόχο

Και στεκόμουν εκεί ευάλωτος σε δοκιμασία δεινή μέσα στη φουσκονεριά και δεν τ’ αποφάσιζα να μετακινηθώ και φάνταζε η λάβα μέλι που αργοκυλούσε κατά πάνω μου κι ήξερα δεν είχα αμφιβολία καμιά πως θα ’φτανες παιάνιζα την υποταγή μου και περίμενα τον ήλιο να με κατακάψει και ιδού άνοιξαν οι ουρανοί κι έπεφτε ψιλή βροχή σαν ερωτικό τραγούδι στην εσχατιά της γης

Είναι η αγάπη πολυδιάστατη δεν έχει
Ανταπόκριση δεν έχει τον τρόπο της δεν έχει
Το ταίρι της δεν έχει τα λόγια της πνίγεται
Στα συν και στα πλην δεν έχει το ανάλογο
Πάθος δε βρίσκει τον κατάλληλο τρόπο και
Καταποντίζεται στην τύρβη και στην παραζάλη
Στις πιο καλές στιγμές
Βγάζει τα ρούχα της φοράει τα μέλη σου
Και τυλίγεται στη φλόγα του καλοκαιριού

Από τη συλλογή Τα πουλιά και η αφύπνιση (1987) του Κλείτου Κύρου

 

[glayki]

Ο ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΟΥΡΑΝΟΣ


Η δυσθυμία διακόπτει τη δράση της.
Η αγωνία διακόπτει τη δράση της.
Ο γύπας διακόπτει την πτήση του.

Το φως διαχέεται με ζήλο μπροστά,
ακόμη και τα φαντάσματα πίνουν μια γουλιά.

Κι οι ζωγραφιές μας εμφανίζονται στο φως της μέρας,
κόκκινα ζώα των ατελιέ μας απ’ την εποχή των παγετώνων.

Όλα αρχίζουν να φανερώνονται τριγύρω.
Οδεύουμε στον ήλιο εκατοντάδες.

Μια μισάνοιχτη πόρτα κάθε άνθρωπος
που οδηγεί σ’ ένα χώρο για όλους.

Το απέραντο έδαφος από κάτω μας.

Το νερό λάμπει ανάμεσα στα δέντρα.

Η λίμνη ένα παράθυρο προς τη γη.
ΤΟΥΜΑΣ ΤΡΑΝΣΤΡΕΜΕΡ

 

[glayki]

Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι ερωτήσεις για να τελειώνουν,
η ζωή για να πάει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίσω το Άπειρο με το μεγάλο διασκεδασμό ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμία φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ' αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν—

Τάσος Λειβαδίτης, 25η Ραψωδία της Οδύσσειας

 

[glayki]

 

[glayki]

''Μετάβαση''

Μετάβαση
αλλά πού;
Η θλίψη έχει έρμα
η κόλαση έχει όνομα
η μάνα απηχεί μια βεβαιότητα.
Το άγνωστο ταυτότητα δεν έχει.
Να πάω πού;
Άστοχες οι κινήσεις μου.
Παλινδρομώ διαρκώς,
πάω εμπρός κι όλο επιστρέφω
εκεί,όπου δεν έγινε η σωστή κίνηση
εκεί,όπου παίχτηκε-και χάθηκε-
το παιχνίδι.
Αιμιλία Παπαβασιλείου

 

[parafernalia]

Aubade

Δουλεύω όλη μέρα και τα κουτσοπίνω το βραδάκι
Ξυπνώ στις τέσσερις στο άηχο
σκοτάδι και χαζεύω
Κάποια στιγμή ο ήλιος θα φανεί
στις άκρες της κουρτίνας
Μέχρι τότε θωρώ αυτό
που ανέκαθεν υπήρχε
Τον θάνατο, ακάματο και μια ολόκληρη μέρα πιο κοντά μου
Κι όλες οι σκέψεις μου παγώνουν, παρεκτός
Του πώς και πότε εγώ ο ίδιος θα χαθώ.
Άσκοπη διερώτηση: κι όμως η φρίκη
Του θανάτου, του να είμαι νεκρός
Λάμπει ξανά, και μαγνητίζει, και τρομάζει..

Ο νους αδειάζει στο λογισμό του
Όχι από τύψεις
το καλό που δεν έγινε,
η αγάπη που δεν δόθηκε, ο χρόνος
που άχρηστα σπαταλήθηκε - δεν δυστυχεί, γιατί
Θέλει μια ζωή ολόκληρη για να σκαρφαλώσεις μια ζωή μονάχα,
να την καθαρίσεις από το στραβό της ξεκίνημα, κι αυτό ίσως ποτέ·

Προς το απόλυτο κενό για πάντα

Τη βέβαιη εξάλειψη
που σύντομα μας περιμένει
Και στην οποία θα είμαστε
αιώνια χαμένοι
Ούτε εδώ,
Ούτε πουθενά αλλού,
Σύντομα· φριχτό κι αληθινό.

Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο είδος φόβου
που κανένα τέχνασμα
δεν μπορεί να σβήσει

Η θρησκεία προσπάθησε παλιότερα
Αυτός ο αχανής σκοροφαγωμένος θεσμός,
Ραμμένος για να μας
πείσει ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ
Και να μας καθησυχάσει με σοφίσματα:
Κανένα λογικό πλάσμα δεν μπορεί
να φοβάται κάτι που δεν θα νοιώσει

Και δεν καταλαβαίνουν ότι
αυτό είναι που φοβόμαστε,
ούτε εικόνα, ούτε ήχος,
αφή, γεύση ή όσφρηση..
Τίποτα να σκεφτούμε
Τίποτα ν' αγαπήσουμε
ή με το οποίο να δεθούμε,
Το αναισθητικό από το οποίο
κανείς ποτέ του δεν ξυπνά.

Κι έτσι παραμένει εκεί, στην άκρη του ματιού,
Μία μικρή, δυσδιάκριτη μουτζούρα,
μια βέβαιη παγωμάρα,
που ανακόπτει κάθε παρόρμηση,
σε αναποφασιστικότητα

Το κάθε τι μπορεί να μη συμβεί: όμως αυτό θα γίνει.

Και η συνειδητοποίηση καίει
Σαν κλίβανος όταν μας τσακώνει
χωρίς ανθρώπους ή ποτό. Το θάρρος δεν σε σώζει:
Σώζει τους άλλους απ’ την ανησυχία. Το θάρρος
δεν γλίτωσε κανέναν απ’ τον τάφο.
Κι αν του κλαψουρίσεις, κι αν τον πολεμήσεις
Ο θάνατος δεν αλλάζει.

Σιγά-σιγά το φως δυναμώνει και το δωμάτιο αποκτά σχήμα.
Μέσα του στέκει, απλό σαν ντουλάπα, αυτό που ξέρουμε,
αυτό που πάντα γνωρίζαμε, αυτό που ξέρουμε ότι δεν θα του ξεφύγουμε,
Κι όμως δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Η μια πλευρά θα πρέπει να υποχωρήσει.
Στο μεταξύ, τα τηλέφωνα ζαρώνουν καθως προετοιμάζονται να χτυπήσουν
Μέσα σε κλειδωμένα γραφεία, κι όλος ο αμείλικτος,
Δαιδαλώδης κόσμος των ενοικίων αρχίζει να ξυπνάει.
Ο ουρανός είναι λευκός σαν πηλός, ήλιος πουθενά.
Έχει έρθει η ώρα για δουλειά.
Οι ταχυδρόμοι πάνε από σπίτι σε σπίτι σαν γιατροί.

Philip Larkin (1977)

 

[glayki]

The Road Not Taken


By Robert Frost


Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.