Καλά, δεν το συζητώ...Ψυχοθεραπεία τα παιδιά !! Καταφύγιο (για το κάθε βλαμμένο - για τον εαυτό μου λέω...). Και πάντα τρυφεροί κι ευγενικοί...
Κι εγώ τους έπρηξα...Ειδικά χθες ήμουν δεν ξέρω πως...
Τα είχα βάλει και με τις...φακές τού Γιάννη...Δηλαδή δεν ξέρω πώς μου καρφώθηκε όλο αυτό...
Ήμουν κάπου "στο ταβάνι" ανεβασμένη (κάτι διάβασα, μάλλον, και φουρκίστηκα...) και ο Γιάννης στην κουβεντούλα μιλούσε για τις φακές που μαγείρευε...Τί το ΄θελε, η δικιά σου...Δε φτάνει που άραξα και στην κουβεντούλα για λίγο, ύστερα με ενέπνευσαν (οι φακές, ω ναι...) και με κάλμαραν, προφανώς, και έγραψα και ποιηματάκι...
Δηλαδή πιο "τελείως γεια σου", πεθαίνεις...