Η Assata πέθανε πριν 2 μέρες, αλλά η επίδραση της δεν ξεχνιέται.
«The world, in spite of repression, is a beautiful place.
Ο κόσμος, παρά την καταπίεση, είναι ένα όμορφο μέρος.
_Assata Shakur [ 16.07.1947 - 25.09.2025 ].
Έφυγε εχθές από τη ζωή, (25.09.2025) η μαύρη επαναστάτρια Assata Shakur. Η Assata Shakur υπήρξε μέλος των Μαύρων Πανθήρων και του Black Liberation Army. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε στην Κούβα όπου και είχε καταφύγει, καθώς καταζητούνταν από τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες και την είχαν εντάξει στη λίστα με τους πιο "περιζήτητους καταζητούμενους τρομοκράτες".
Στα ελληνικά κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία της, με τίτλο Assata, —αυτή η βιβλιάρα, αν μας επιτρέπεται—, από τις εκδόσεις antifa sisterhood, την οποία και συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Στο εν λόγω βιβλίο τα κεφάλαια που αφορούν στη σύλληψή της και την πολιτική της δράση διαδέχεται η εξιστόρηση των παιδικών της χρόνων. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα μοναδικό κράμα που περιγράφει τόσο τους διάχυτους μηχανισμούς αντι-εξέγερσης και αντεπανάστασης στις Η.Π.Α. των 70s που αποσκοπούσαν να συντηρήσουν και να εμπεδώσουν τις φυλετικές διακρίσεις όσο και τo ρατσισμό όχι ως μίας απλώς κοινωνικής, αλλά ως πρωτίστως οντολογικής συνθήκης όπως βιώνεται από την παιδική ευαισθησία και αθωότητα.
_
"Στη μαμά μου που κατάπιε το αμερικάνικο όνειρο
και πνίγηκε μ' αυτό.
Στη μαμά μου,
που τα όνειρα της πολέμησαν το ένα τ' άλλο—
κι αλληλοσκοτώθηκαν.
Ποιος βλέπει,
μα δεν αντέχει να δει;
Ένα ηφαίστειο που τρώει τη δική του λάβα.
Στη μαμά μου,
που δε μπόρεσε να κάνει
την κόλαση παράδεισο
και κατηγορεί τον εαυτό της.
Που πάντα έβλεπε στον καθρέφτη της
να αντανακλάται
ένα ασχημόπαπο.
Στη μαμά μου,
που δε ζητά τίποτα από κανέναν,
γιατί πιστεύει πως δε θα το αντέξει
Που πιστεύει πως τα λεφτά είναι πιο δυνατά
από τη γυναικεία της φύση.
Στην μπουτς μητέρα μου,
που πάντα
κανόνιζε όλες τις δουλειές .
Που ποτέ δεν άφηνε
να πέσει νυσταγμένη για ύπνο
που πουέ δε σκέφτηκε "Θα το ταχτοποιήσει εκείνος".
Που μηχανορραφούσε τόσο,
που μερικές φορές και ενάντια στον εαυτό της.
Στη γλυκιά, ντροπαλή μητέρα μου.
Που νιώθει άβολα με τους ανθρώπους
γιατί δεν ξέρει πώς
να' ναι ψεύτικη,
και φοβάται να' ναι αληθινή.
Που το λουλούδι της στο ποτηράκι.
Πεθαίνει αργά στο περβάζι.
Έχουμε όλοι αρρωστήσει από μια ασθένεια
που εντοπίζεται πίσω,
στο πόντιουμ του δημοπράτη.
Δεν πρέπει να αισθάνεσαι ενοχές
για αυτό που μας κάνανε.
Μόνο οι δυνατοί τρελαίνονται.
Κι οι αδύναμοι απλά συμφωνούν.
Και αυτό που πίστευα για σκληρότητα,
τώρα ξέρω πως ήταν φόβος
πως χέρια, δυνατότερα από τα δικά σου,
και λευκότερα από τα δικά σου,
θα στραγγάλιζαν τη ζωή μου
στην ανυπαρξία."»
*το κείμενο δημοσιεύτηκε από τον συνεργατικό εγχείρημα Ακυβέρνητες Πολιτείες 
