Σκέψεις... III

Έχασα σίγουρα μια πενταετία από τη ζωή μου από την τρομάρα που έφαγα, καλά-καλα δεν ξύπνησα ακόμη. Ωραία ξεκινήσαμε τη μέρα. Ποιος πουστης μου ρίχνει κατάρες τόσο καιρό; Δεν θα τον βρω; Τοίχο-τοιχο να πηγαίνει.
 
Τόση τοξικότητα...για πόσο ακόμα;
 
Μονμάρτρη, έξω από το le café des 2 moulins. Αυτό που κάποτε έβλεπα στην ταινία, το είδα με τα μάτια μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά συγκινήθηκα.

 
«Όταν σ’ ένα περιβάλλον βυθισμένο σε απόλυτη σκοτεινότητα ανάβουμε ένα φως, το σκοτάδι εξαφανίζεται. Τότε συχνά αναρωτιόμαστε: “Πού πήγε;” Και η απάντηση μπορεί να είναι μια και μόνη: “Δεν πήγε πουθενά, το σκοτάδι είναι απλώς η άλλη πλευρά του φωτός, η μυστική του όψη”. Κρίμα που δεν μου το είχαν πει πρωτύτερα, όταν ήμουν παιδί. Σήμερα θα ήξερα τα πάντα για το σκοτάδι και το φως, για το φως και το σκοτάδι».

Ζοζέ Σαραμάγκου
 
Και στην τελική, γιατί να στεναχωριέμαι;
Θα εστιάσω στο ότι είμαι τυχερή για τόσα πολλά. Ποιος ο λόγος να μιζεριάζω, ενώ όλα είναι υπέρ μου;

Βάλε τη μουσικούλα να παίζει Κατερίνα, χαλάρωσε. Άκου την βροχούλα και διάβασε το βιβλιαράκι σου. Κάνε πράγματα που αρέσουν στην ψυχούλα σου. Δεν είναι εγωιστικό αυτό. Πολλή πίεση έπεσε από εσένα την ίδια πάνω σου, δε νομίζεις; Καιρός για λίγη γαλήνη και ηρεμία λοιπόν. Άσε που είναι τα πιο ωραία χρόνια αυτά. Μην τα βλέπεις μαύρα και άραχνα.

Το έχουμε! Λύπη και αναστεναγμοί περισσεύουν. Όλα θα πάνε καλά! :)
 
Έχασα σίγουρα μια πενταετία από τη ζωή μου από την τρομάρα που έφαγα, καλά-καλα δεν ξύπνησα ακόμη. Ωραία ξεκινήσαμε τη μέρα. Ποιος πουστης μου ρίχνει κατάρες τόσο καιρό; Δεν θα τον βρω; Τοίχο-τοιχο να πηγαίνει.
Το διάολο μου πρωί πρωί πάλι. Δε μπορώ άλλο.
 
Η δύναμη στη γυναίκα δεν μετριέται από το πόσο αντιγυρίζει το λόγο, αλλά από το πόσο ελεύθερη ειναι από το λόγο και τις προσδοκίες της κοινωνίας, για να πάρει αυτό που θέλει χωρίς δισταγμό. Που δεν χρειάζεται κουτάκια και κανόνες για να την κρατάνε σε ισορροπία, αλλά ακόμα κι αν λυσσομανάει ο αέρας γύρω της για να την ρίξει, αυτή μένει όρθια χάρη στα πόδια της.

Γυναίκες τέτοιες ειναι για μένα οι δυνατές.

Βασικά γυναίκες τετοιες ειναι για μένα, τελεία και παύλα.
 
Ξεχνάνε πολύ εύκολα οι άνθρωποι. Με την ίδια ευκολία που σ' ανεβάζουν στον ουρανό, με την ίδια σε κατεβάζουν και στα τάρταρα...

Αυτό, στο χωριό μου, κάπως αλλιώς το λέμε. Όχι δικαιοσύνη, πάντως...
 
Όλη μέρα νυστάζω εκτός από τη στιγμή που πρέπει να κοιμηθώ 🥲
 
-Θες να γίνεις καταδρομέας για τα κορίτσια;

-Ναι, αλλά όχι για αυτό που νομίζεις...

<3
καταδρομεασ.jpg
 
Μοναξιές γυρεύουν οι άνθρωποι, εξοχές και παραθαλάσσια και βουνά και συ πολλάκις τυχαίνει να τα λαχταράς. Όλ’ αυτά όμως είναι καλά για τους απαίδευτους αφού μπορείς, όποια στιγμή θελήσεις v’ αποτραβηχθείς στον εαυτό σου. Γιατί πουθενά ησυχότερα κι αμεριμνότερα δεν αποτραβιέται ο άνθρωπος παρά μέσα στην ψυχή του.

Και μάλιστα εκείνος που έχει τακτοποιημένα τα εσωτερικά του έτσι που, όταν τα βλέπει, καταλαμβάνεται από τέλεια καλή διάθεση. Και καλή διάθεση εννοώ την αρμονική διάθεση. Συχνά λοιπόν δίνε του εαυτού σου του είδους τούτου απομόνωση και ανανέωνέ τον.

Σύντομες να είναι και βασικές oι αρχές εκείνες που, άμα τις συλλογισθείς, αρκούν για να σου πλύνουν την ψυχή και να σε στείλουν πίσω τέτοιον που να μην αγανακτείς μ’ εκείνα στα οποία επιστρέφεις.

Τα εις εαυτόν, Δ, 3

Μάρκος Αυρήλιος
 
Ησυχία, μελέτη, ευτυχία.

Ο Αυτοκράτωρ και τα βιβλία του. Χεχ, εγω που παλιά δεν διάβαζα.

Για κάτι διψάω προφανώς για να τα ψαχουλεύω τόσο.
 
Ώρες ώρες θα ήθελα να μην είμαι Λιοντάρι, να είχα γεννηθεί στον αστερισμό των νερουλών, μαζοχιστικών, εκεί κάτι ψάρια, καρκίνοι. Να εισπράττεις μίσος κι απαξίωση και να σ' αρέσει. :P Έχω και Σκορπιό ωροσκόπο τρομάρα μου, υγρό πυρ. Αναπνοές, μουσικές, φιλοσοφάδες να βρεις την αοργισία και σε μια στιγμή όλα στο βρόντο.

Και άντε πάλι απ' την αρχή..
 
Τουλάχιστον δεν είσαι Υδροχόος, εσύ ο από πάνω...

Να σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που σε πιάνουν οι συναισθηματισμοί και δε λες ένα "άντε και γα@ήσου, στην τελική" πιο συχνά...

Τίποτα...εκεί. Ευαισθησίες, μαλακίες, και τούμπαλιν...

Μακάρι να ήμουν ένας...σκληρός Σκορπιός (κι ας σας "μισώ", κατά βάθος). Που να κοιτά πιο πολύ την πάρτη του...
 
Δεν έχει φως στο τούνελ η κατάσταση. Κακώς ασχολήθηκα τόσο πολύ και ήλπιζα κάθε μέρα. Από αύριο εστιάζω αλλού
 
Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου.

Έχει πάψει πλέον να μου κάνει εντύπωση. Αυτοί είμαστε. Σκατάνθρωποι.
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Back
Top