Ο Poirot και η Reader περπατάνε στο νεκροταφείο του Παλέρμο, κοιτάζοντας τους τάφους. Ο ήχος από τα μηνύματα που έρχονται στα κινητά τους σπάει τη σιωπή, και ο Poirot στρέφεται στην συνεργάτιδά του.
- Είδες τι αποφάσισε η πόλη; Στέλνουν τον Memetchi στην εξορία!
- Το είδα... Όταν ξεκινήσαμε να διευθύνουμε αυτή τη μάχη πολιτών και μαφιόζων, δεν περίμενα ότι θα τελείωνε έτσι.
-Ούτε κι εγώ. Ακόμα θυμάμαι τις ομηρικές μας διαμάχες στους προηγούμενους αγώνες. Και πάντοτε τελειώναμε με το ξενέρωτο "η μέρα νίκησε τη νύχτα", "το φως νίκησε το σκοτάδι"...
-Υποθέτω πως, αυτή τη φορά, το τέλος είναι περισσότερο πρωτότυπο. Και ωραιότερο για σένα.
-Ναι. Αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τα λάθος άτομα, έπεσαν θύματα της μπλόφας και της δολοπλοκίας. Δεν έβλεπαν ότι, ενώ τους έδιναν το δεξί χέρι για χειραψία, με το αριστερό κρατούσαν πίσω από την πλάτη τους το μαχαίρι με το οποίο θα τους δολοφονούσαν...
-Έχεις δίκιο. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα ερχόταν αυτή η στιγμή, αλλά έπρεπε να το περιμένω. Η μαφία νίκησε.
Spoiler
Στην αρχή δεν πιστεύαμε ότι θα κατέληγε έτσι το παιχνίδι,ωστόσο...
