Να πω για χθες;
Ήμαστε σε έναν παραθαλάσσιο δρόμο του Ηρακλείου, που θύμιζε τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης.
Μπροστά μας ήταν ένα μηχανάκι με δύο άντρες, ευτυχώς και οι δύο με κράνος, κι ακόμα πιο μπροστά ένα μικρό Peugeot...
Κάποια στιγμή, χωρίς προφανή λόγο, βλέπουμε το αυτοκίνητο αυτό να κάνει τρελά ζιγκ-ζαγκ στην άσφαλτο, σα να έχασε τον έλεγχο (από φρενάρισμα; από την κατηφόρα; ), να φρενάρει απότομα και να αφήνει πίσω μαύρα ίχνη στην άσφαλτο. Κόβει για λίγο ταχύτητα κι εκείνη την ώρα άνοιξε η πόρτα του συνοδηγού και έπεσε στην άκρη της ασφάλτου μία κοπέλα, με το κεφάλι...
Εντωμεταξύ ευτυχώς πρόλαβαν να φρενάρουν εγκαίρως τα παιδιά με το μηχανάκι, ευτυχώς δεν έπεσε πάνω τους το αμάξι ενώ έκανε την τρελή πορεία, ευτυχώς δεν πέσαμε κι εμείς πάνω τους... θα σκοτώνονταν άμεσα.
Το αμάξι συνέχισε να προχωράει, έχοντας αφήσει την κοπέλα στην άκρη της ασφάλτου, βγήκε από το δρόμο και έπεσε σε κάτι μεγάλες πέτρες που είχαν πέσει από τα βράζια δεξιά... σκαρφάλωσε πάνω, βρέθηκε στον αέρα, ενώ ο προφυλατήρας, τα μπροστινά σπόιλερ και η ποδιά του εκτινάχτηκαν μακριά...
Η οδηγός κατάφερε να σκαρφαλώσει και να βγει από το αμάξι, το οποίο έμεινε σε γωνία 45 μοιρών, η συνοδηγός είχε χτυπήσει πολύ άσχημα στο πίσω μέρος του κρανίου...
Πώς έγινε αυτό; Οι ίδιες κάτι είπαν, ότι έβγαζε καπνούς το αμάξι και τρόμαξαν.
Ρε παιδιά... Σε τι βοηθάει ο πανικός;
Σε τι ωφελούν οι κινήσεις απελπισίας, όπως το να ρίξεις το αμάξι στα βράχια ή να ξεχυθείς σε βουτιά με το κεφάλι στην άσφαλτο;
Γιατί να μη δει καμιά τους τι γινόταν πίσω τους;;
Γιατί να μη φοράνε ζώνη;
Ψυχραιμία στο δρόμο...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.