Εδω και μήνες, αντλώ δυνάμεις από κάτι που δεν γνωρίζω.
Τις αισθάνομαι τις πρωτογενείς ή έστω επιφανειακές δικές μου, να έχουν εξαντληθεί προ πολλού.
Τον καιρό που γκρίνιαζα, που είχα την πολυτέλεια να θυμώνω σαν παιδί και να πιστεύω πως έτσι θα λυθούν τα προβλήματα.
Θέλω να ουρλιάξω και δεν ουρλιάζω.
Θέλω να κλάψω και κλαίω αλλά το σταματάω ψυχρά σε ένα δευτερόλεπτο, λες και είναι επιλογή.
Αυτή η αρχαία αίσθηση σύγκορμης απώλειας της ασφάλειας, σινιάλο ότι πρέπει εγω να παρέχω την ασφάλεια αυτή.
Κάτι πανίσχυρο και εξαιρετικά ψυχρό χωρίς συναίσθημα, με θρέφει με δυνάμεις για να αντέξω. Για να στηρίξω τα δικά μου συναισθήματα από το να με κατακλύσουν.
Ξεκίνησε ως λογοτεχνική άδεια, μετά μετατράπηκε σε εικασία "ρε λες μήπως υπάρχει κάτι πιο βαθύ", άλλοτε σε άλλη μια έκφανση του Εγω, ενώ τώρα δείχνει πραγματικά τα δόντια του ή πιο σωστά τα χέρια και τους ώμους του για να στηριχτώ επάνω τους.
Σταμάτησα να εκλιπαρώ τη Συμπαντική Δικαιοσύνη, καθώς ως κομμάτι Του, έχω δικαίωμα επάνω σε αυτή τη δικαιοσύνη. Κι έτσι την ζήτησα, ευθέως, χωρίς κλάψες. Και μαζί, παλεύω γι αυτήν.
Αν είναι να μου τον πάρεις, δικαίωμά Σου και θέλημά Σου και ας γίνει. Δεν θα μου αρέσει, αλλά θα το δεχτώ, γιατί δέχομαι εσένα ως Κύριό μου και μόνο μου Πατέρα.
Αλλά να ξέρεις, αυτό το Σκοτάδι μέσα μου, είναι μάνα γι αυτό το πλάσμα. Και ως μάνα, θα παλέψω κάθε εκατοστό και κάθε ανάσα ζωής του, πριν εγκαταλείψω, πριν αποδεχτώ θελήματα και νομοτέλειες.
Σε σέβομαι, Σε αγαπώ, Σε ευχαριστώ, πραγματικά.
Αλλά θα φτύσω και το αίμα μου για να γίνει αυτό που θέλω.
Και ύστερα... θα μιλήσω όπως πρέπει για το ύστερα, όταν έρθει το ύστερα.
Τώρα, είμαι δεσμευμένη στον αγώνα μου.
