Ίσως, αν η κοινωνία μάθαινε
να βλέπει βαθιά, να ακούει χωρίς προκαταλήψεις,
οι σχέσεις μας θα μπορούσαν να γίνουν
αληθινές, καθαρές, υγιείς.
Τι όμορφα που θα ήταν!
Η συμπόνια κρατάει ακόμη, αξία,
σαν φως που δεν σβήνει,
θυμίζοντάς μας πως η ανθρωπιά ζει ακόμα
στους ανθρώπους που κοιμόμαστε μαζί τους τα βράδια.
Ευλογία, ικανότητα , όχι τύχη.
Κι η τύχη, ακόμη κι αν χτυπήσει την πόρτα,
ζητά να βρει τον εαυτό μας έτοιμο,
στερεό, χωρίς αλαζονεία ή πικρία.
Μέσα στο χιούμορ κρύβεται ο πόνος,
και μέσα από το χαμόγελο του άλλου
γιατρεύεται το δικό μας πένθος.
Σκέψου ,μην πολεμάς !