Τι είδους μαγαζί θα σας άρεσε να έχετε;

Μεγάλο στεγνοκαθαρηστηριο με πολύ λευκό ατμό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 
To μαγαζάκι του τρόμου σίγουρα όχι :no: ένα μοντελισμού όμως με στατικά και τηλεκατευθυνόμενα, ηλεκτρικά τρενάκια, racing πίστες και μινιατούρες θα μου άρεσε πολύ :yes:

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 
Μια καφετέρια που θα δίνει στους πελάτες τη ευκαιρία να περάσουν λίγο χρόνο με κατοικίδια όπως σκυλιά, γάτες για να αποβάλλουν το άγχος της καθημερινότητας

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 
Είτε ενα καφέ με τυρόπιτες και διάφορα φαγώσιμα και γύρω γύρω μουσικά όργανα για να μπορεί ο καθένας που μπορεί να παίξει να τραγουδήσει (η να ειχαμε πασχαλιδη μαλαμα παπακωνσταντινου, λεμε τωρα :P )
είτε ενα μεζεδοπωλείο με ζωντανή μουσική εντεχνου / λαϊκού / ρεμπέτικου
 
όταν κερδίσω το τζόκερ, θα ανοίξω ένα πολύ μικρό μπιτς μπαρ, να κερνάω τους φίλους μου και να παίζουμε μουσικές. :beach:
 
Μια καφετέρια που θα δίνει στους πελάτες τη ευκαιρία να περάσουν λίγο χρόνο με κατοικίδια όπως σκυλιά, γάτες για να αποβάλλουν το άγχος της καθημερινότητας
Υπάρχει το cat cafe στην Αθήνα
 
Ας υποθέσουμε ότι είχατε τη δυνατότητα να ανοίξετε ένα μαγαζί, και να ζήσετε από αυτό, τί είδους θα επιλέγατε να είναι? Θα κοιτάγατε μόνο το οικονομικό ή θα προσπαθούσατε να συνδυάσετε οικονομικο με διασκέδαση ή έστω κάτι που σας ευχαριστεί? :hmm:

Προσωπικά θα μου άρεσε να έχω μαγαζί με ηλεκτρονικά παιχνίδια, κονσόλες, περιφερειακά, αναλώσιμα και όλα τα σχετικά. Όχι πολύ μικρό αλλά ούτε πολύ μεγάλο. Θα με ευχαρηστούσε κάτι τέτοιο αν και υπάρχει κορεσμός στο χώρο αυτόν και είναι ρίσκο να ανοίξεις ένα τέτοιο μαγαζί. ;) Έχω δει να ανοίγουν και να κλείνουν 1-2 στη γειτονιά μου.
Στριπτιτζαδικο
 
Μπιτσόμπαρο σε μια άκρη εξωτική κάπου στη νοτιοανατολική ασία.
 
Είχα δει ενα μαγαζί με ξενα φαγητά που το λέγανε μιγάδα και είχα σκεφτεί να ανοίξω ενα εστιατόριο που το λένε μιγάδα και απο κάτω στο υπόγειο ενα κωλομπαρο που το λένε γαμήδα..
 
Αν ποτέ αποφάσιζα να μπω στον αδυσώπητο στίβο του επιχειρείν, το μαγαζί μου θα ήταν ένας ναός της ροκ παρακμής, ένα καταφύγιο για όσους νιώθουν ότι γεννήθηκαν σε λάθος δεκαετία και περιμένουν ακόμα τον Morrison να αναστηθεί και να τους κεράσει ένα ποτό. Θα το έλεγα “The Last Chord”, γιατί όλοι ξέρουμε ότι το τελευταίο ακόρντο πάντα μένει μετέωρο, σαν τις καμένες προσδοκίες μιας γενιάς που έμαθε το ροκ από YouTube αντί για βινύλια.
Ο χώρος; Μισοσκότεινος, με τη μυρωδιά του ξύλου και του whiskey να μπλέκεται στον αέρα, σαν καλοκουρδισμένο riff. Ο ήχος; Απαράβατος νόμος: τίποτα κάτω από 90 dB. Αν μπορείς να παραγγείλεις χωρίς να ουρλιάζεις, τότε κάτι κάνουμε λάθος.
Στον τοίχο, μια ταμπέλα: “Εδώ δεν παίζουμε playlist, εδώ μορφώνουμε αυτιά”. Οι μπάρμεν δεν ξέρουν να φτιάχνουν Mojito, αλλά θα σου μιλήσουν για το “Live at Budokan” λες και ήταν εκεί. Και η μοναδική Happy Hour είναι κάθε φορά που κάποιος ζητάει τραγούδι και δεν είναι των Måneskin.
Εν ολίγοις, ένα καταφύγιο για όσους ξέρουν ότι το ροκ δεν πέθανε, απλά έκανε ελεύθερη πτώση και δεν βρήκε ακόμα το έδαφος.
Αυτή είναι η σφραγίδα της αισθητικής μου, η μουσική αυτή είναι το soundtrack της ύπαρξης μου.
Το “The Last Chord” δεν θα ήταν ένα μαγαζί. Θα ήταν η φυσική συνέχεια του τρόπου που σκέφτεμαι, βλέπω, ακουω και ζω. Και αν κάποιος δεν το καταλάβαινε; Ε, απλά δεν θα του ανοίγουμε την πόρτα.
Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι!!!
 
θα άνοιγα μια ιδιωτική λέσχη poker να μαζευόμαστε όλα τα ρεμάλια να πουλάμε τα σώβρακά μας
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Back
Top