Λοιπόόόόν...
Θα ήθελα να δώσω τα θερμότερα των συγχαρητηρίων μου στο Ρεμπεσκέ, που εκτός από ρεμάλι αποδεικνύεται και άνθρωπος του καλού γούστου. Αυτό είναι η Ultimate Trash Collection με τη βούλα, όπως τα πεπόνια.
Θα ήθελα εκτός αυτού, ως θεωρητικός του πχιοτικού (γεια σου Σημιταρά μου γλωσσολόγε) αυτού τομέα της υπέρτατης τέχνης, να κάνω μια σύνοψη, δίκην τεχνοκριτικού, που όπως όλοι ξέρετε, λένε πάντα μ@λ@κίες, όμως για κάποιο λόγο όλοι τους ανεχόμαστε...
Ξεκινώ με έναν φόρο τιμής στον μεγαλύτερο από τους μέγιστους πρωτομάστορες του είδους, τον ανυπέρβλητο Πλανητάρχη (και μπορδελάρχη) Τάσο Μπουγά, όπου ο Μπίλυ που από σαξοφωνέ το γύρισε στο πούρο και στο κλαρινέ, όχι μόνο αποδεικνύει το οικουμενικό πνεύμα του λαϊκού μας τραγουδιού, αλλά επιδεικνύει μια συγκινητική ομοψυχία μεταξύ πλανηταρχών, άσχετα αν ο Μπιλ, δεν είναι πια, ενώ ο Τάσος θα είναι για πάντα...
Μετά από αυτόν θα προσκυνήσω τον υπέρτατο Γιάννη Φλωρινιώτη (για τους φίλους Φλωφλώ), ο οποίος απέδειξε ότι η επιμονή, η υπομονή και η προσήλωση πάντα ανταμοίβουν τους μεγάλους, ακόμη κι όταν οι άσχετοι τους λοιδωρούν. Δεν θα πρέπει να ξεχάσω το Μάνο Χατζηδάκι, ο οποίος όταν αφιέρωσε ολόκληρη εκπομπή του στο Γ' πρόγραμμα στον Ιωάννη τον Τρισμέγιστο, άκουσε τα εξ αμάξης από όλους τους "κουλτουριάρηδες". Πού θα πάτε να κρυφτείτε τώρα ρε άσχετοι; Ο Χατζηδάκις ήταν 100 χρόνια μπροστά, όπως και ο Δανιήλ στο ποδόσφαιρο...
Εδώ θα πρέπει δυστυχώς να δικαιολογήσω μια από τις δύο αρνητικές μου ψήφους στο θέμα, μιας και όπως καταλάβατε, εγώ προσωπικά το παίρνω πολύ στα σοβαρά:
Αγαπητέ μου Μπιλ (όχι ο πλανητάρχης, ο modάρχης) θεωρώ πως όταν παρέχεις στο κοινό του στεκιού τη σπάνια τύχη ν' ακούσουν Φλωρινιώτη, είσαι υποχρεωμένος να μας βάλεις ένα δικό του τραγούδι κι όχι μια απλή διασκευή.
Ιεροσυλία!!! (έχει κανένα δικό του τραγουδάκι, ή όλο της Ρίτας και του Γιαννάκη λέει ρε παιδάκι μου;...
)
Τέλος, ένα απόλυτο Respect στον σκαπανέα πρωτοπόρο Αντύπα, ο οποίος σε εποχές που επικρατούσε η κατάπτυστη κουλτούρα στο ελληνικό τραγούδι, είχε την τόλμη να εισάγει το cult στα σαλόνια. Έχω και φωτογραφία αγκαλιά με το είδωλό μου, από τη δεκαετία των έητιζ. Επίσης στην ΑΘΑΝΑΤΗ Ρίτα, η οποία με το άσμα "Δεν πάω μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο", έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στους άθλιους ψευτοκουλτουριάρηδες μπουρζουάδες, πράξη εξόχως σκανδαλιστική και επαναστατική σε βάθος
Περαιτέρω:
Χαιρετίζω τα μεγάλα ταλέντα που ομολογουμένως με έκαναν να δακρύσω (από τα γέλια ή από τη συγκίνηση, δεν έχει καμμία σημασία. Ποταμός πάντως τα δάκρυα).
Ο ανυπέρβλητος Βασίλης Πάλης, του οποίου ο στίχος "
Ξαναγύρνα στον Μπιλ Γκέητς, μην κολλήσεις κάνα έητζ " θα πρέπει να συμπεριληφθεί από την ακαδημία Αθηνών στον τόμο με τις καλύτερες στιγμές της ελληνικής ποίησης, μαζί ίσως με το "
Κάντε γρήγορα κουμπάροι, οι κοπέλα μου γουστάρει με στεφάνι να με πάρει, τίρι τίρι, τίρι τίρι, το χορό του Ισαΐα, σύντομα ο θησαυρός μου θά 'να δίπλα μου κυρία ". Δυστυχώς, σ' αυτήν την άθλια χώρα, μόνο τα Νόμπελ μετράνε κι όχι ο πραγματικός θησαυρός
της εσώψυχης ποίησης ...(τι λέω ο κερατάς ρε παιδάκι μου).
Ο ασύγκριτος Τόλης Τσιμογιάννης, ο πραγματικός Lord of the pist, που απέδειξε πως το ροκ κίνημα στην Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανό, παρά το γεγονός ότι οι Τρύπες έχουν πια διαλυθεί. Η λεπτεπίλεπτη προφορά του μου θύμισε το αμίμητο "Κι η αρμύρα του νοτιά, σού 'κιεγιε τα χείllη". Θεός, αυτό έχω μόνο να πω για το άτομο!!!
Ο απαιχτος Γιάννης Κόλλιας, με τον οποίο ξεκίνησε το θέμα, άλλο ένα δείγμα καλού γούστου από τον Ρεμπεσκέ. Ο άνθρωπος αυτός, επιτέλους γκρέμισε το μύθο του "Γιατί γλυκό μου sweethart, να με πληγώνεις τόσο hard" και του "Goodnight my darling".
"
Όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουνε Ρηγάδες κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες ", όπως είπε και ο Στράτος. Είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον αυτού του τόπου, ίσως για πρώτη φορά στη μίζερη ζωή μου...
Θα ευχαριστήσω ακόμη τον αγαπητό μου Δόκτορα για την υπέρτατη τιμή που μου έκανε προσωπικά, να με βάλει μέσα στο θέμα. "Χάος" από τους αδελφούς Χάουλα. Τιμή και δόξα!!!
Επίσης την Ίντριλ, για το μεγάλο ταλέντο, το Νίκο Ξύδη, με τον οποίο she introduced us. Ευτυχώς, εκτός από μεγάλα ταλέντα, υπάρχουν και ρέκτες του είδους ακόμη στις μέρες μας.
Τελειώνοντας την σύντομη ανασκόπηση του θέματος, θα ήθελα να δικαιολογήσω άλλη μια αρνητική μου ψήφο: Αγαπητή μου Καλυψώ, λυπάμαι αλλά ο Μακρόπουλος, σύμφωνα με τις μακρόχρονες έρευνες που έχω διεξάγει, δεν μπορεί να θεωρείται ως cult. Δεν έχει αρκετό ταλέντο για κάτι τέτοιο.
Φυσικά, αφού σας έπρηξα αρκετά γι' απόψε, θα συνεισφέρω κι εγώ ταπεινά, ένα γνήσιο τραγούδι του Γιάννη Φλωρινιώτη. Ο στίχος "
Να απατάς τον άντρα σου είναι συνηθισμένο, μα ν' απατάς τον εραστή, πού τό 'χεις δει γραμμένο ;", με χτύπησε σα μαχαίρι στην καρδιά.
Κυρίες και κύριοι, με κάθε σεβασμό και δέος μπροστά σ' έναν γίγαντα...
Ο Γιάννης Φλωρινιώτης!!!
VIDEO
Χε χε χε...
Περίμενε κανείς σεντόνι μέσα στο Trash of the day;
Μόνο ο Χάουλας μπορούσε να το κάνει.
Απαιτώ να ενταχθώ κι εγώ μεταξύ των cult φυσιογνωμιών αυτής της χώρας. Τώρα πια δεν θα μου το αρνηθεί ποτέ κανείς!
