Βρε παιδιά, Φαντασμένε και Μπιλ, τη δεκαετία του '70 από την οποία το θυμάμαι, το τραγούδι αυτό αποτελούσε την επιτομή του trash και βου σκυλάδικου, ο δε Καφάσης, από τις πλέον cult φιγούρες της ελληνικής underground σκηνής, μέχρι και ανέκδοτα του είχαν σκαρώσει.
Δέχομαι αναντίρρητα την αρνητική, όμως να ξέρετε πως εδώ έχουμε ένα παράδειγμα για το κατά πόσο το cult έχει τη δύναμη να περάσει μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο και με τον καιρό να γίνει αποδεκτό ως mainstream. Αυτό καταδεικνύει περισσότερο την αξία του trash φαινομένου και δικαιολογεί πλήρως τα διθυραμβικά ποστ που έχω καταθέσει επ' αυτού του θέματος, όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαίνεται να κάνω απλά χιούμορ.
Ας μην ξεχνάμε, ότι την εποχή που κυκλοφόρησε το τραγούδι αυτό, εξέδιδαν μουσική ο Χατζηδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ζούσε ακόμη ο Τσιτσάνης, η Σωτηρία Μπέλλου κλπ, οπότε αυτού του είδους το λαϊκό θεωρήθηκε κατάντια για τα τότε δεδομένα.
Το ότι σήμερα δεν θεωρείται έτσι, ίσως αποτελεί κι ένα σχόλιο επάνω στην βαθύτερη κατάντια του mainstream λαϊκού τραγουδιού, το οποίο κατάφερε τραγούδια όπως το "Γέλα κυρία μου" και τραγουδιστές όπως ο Καφάσης, που είναι πράγματι για γέλια, να φαντάζουν μέχρι και "ποιοτικά" (ας με συγχωρήσει ο Κώστας, ξέρω ότι δεν είχε ποτέ την πρόθεση να χαρακτηριστεί ως "ποιοτικός")...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
