Ημερομηνία: Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2024
Τοποθεσία: Παλέρμο, Α’ αστυνομικό τμήμα Παλέρμο
Ώρα: 11:42
- Σύμφωνα με την χθεσινή ψηφοφορία, η κάτοικος που πρέπει να φύγει σήμερα άμεσα από την πόλη είναι η Kate1914, λέει ο αξιωματικός υπηρεσίας Μάρκο Ρόσι κοιτώντας σκεπτικός ένα χαρτί. Αστυφύλακα, ακολούθα με. Η συγκεκριμένη δεσποινίς την άλλη φορά μας έβγαλε την ψυχή έως να την ξαποστείλουμε από την πόλη, λέει περισσότερο μονολογώντας παρά απευθυνόμενος σε εκείνον.
Ο νεαρός αστυφύλακας Αλεσάντρο Ντε Λούκα, που μόλις βγήκε από τη σχολή (νεούδι δηλαδή) τον ακολουθά, κατευθυνόμενος προς το περιπολικό. Είχε ακούσει για αυτήν την Kate, καθώς και για τις φήμες που υπήρχαν για αυτήν από παλιότερα. Τη συνέδεαν με τη μαφία από παλιά. Επέστρεψε στην πόλη έπειτα από απονομή χάριτος από τον κυβερνήτη του Παλέρμο, ενώ εξέτισε και μια μικρή ποινή φυλάκισης έξι μηνών. Ωστόσο, όπως φαίνεται, ήρθε (ξανά) η ώρα να φύγει. Ή που αυτή η κοπέλα δε μάθαινε ποτέ και έμπλεκε πάντα με τα σκοτάδια της νύχτας, ή που είχε στοχοποιηθεί άδικα.
Ο Αλεσάντρο δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι συνέβαινε. Ήξερε μονάχα πως έπρεπε να φύγει, οπότε εκτός από αυτό δεν τον ενδιέφερε κάτι άλλο.
Τοποθεσία: Παλέρμο, κατοικία της Kate1914
Ώρα: 12:01
Ο Ρόσι κοιτά την πόρτα και ξεφυσά. Δεν ξεχνιέται εύκολα η πάλη που είχε δώσει με την κοπελιά την προηγούμενη φορά.
- Ας ελπίσουμε πως δε θα μας δυσκολέψεις και τώρα, λέει μουρμουριστά.
Εκεί όμως που πάει να χτυπήσει την πόρτα…
Για μισό λεπτό. Είναι ανοιχτή;
Ο αξιωματικός την σπρώχνει απαλά και η πόρτα ανοίγει. Από μέσα ακούγεται ο αδιόρατος ήχος ενός τραγουδιού που παίζει στο repeat.
Ο Ρόσι διαιασθανόμενος τι συνέβη, αναστενάζει και προχωρά με αθόρυβα βήματα μέσα.
- Kate1914, εμφανίσου! Δεν υπάρχει λόγος να κρύβεσαι! λέει, ενώ μπαίνει στο διαμέρισμα και κάνει νόημα στον αστυφύλακα να τον ακολουθήσει. Αν την αιφνιδιάσουν, θα είναι πιο εύκολο να την μπάσουν στο πλοίο και να τελειώνουν.
Ωστόσο, η Kate1914 παραμένει άφαντη. Σαν να άνοιξε η γη και να την κατάπιε, όσο και αν ξεψαχνίζουν το διαμέρισμα.
- Κύριε Ρόσι, νομίζω έχουμε ένα στοιχείο εδώ, φωνάζει ο νεαρός αστυφύλακας.
Ο άλλος αστυνομικός πλησιάζει εκεί που του δείχνει ο αστυφύλακας. Είναι ένα τραπεζάκι από ξύλο καρυδιάς, και πάνω του βρίσκεται ένας όμορφος μπεζ φάκελος, από σαγρέ χαρτί. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται ένα πικάπ απ’ όπου και ακούγεται το τραγούδι.
- Κλείσ’ το επιτέλους! λέει εκνευρισμένα ο Ρόσι ενώ παίρνει στα χέρια του τον φάκελο. Πάνω γράφει τα εξής: «Προς τους πολίτες του Παλέρμο». Ο αστυνομικός το σκέφτεται για λίγο, αλλά τελικά τον ανοίγει και αρχίζει να διαβάζει δυνατά:
«Πολυαγαπημένοι μου συμπολίτες και συμπολίτισσες,
Να που λοιπόν βρίσκομαι και πάλι στη θέση της εξόριστης. Άδικα κατά τη γνώμη μου, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα πώς να αποδείξω πως είμαι αθώα. Δε θα με πιστέψετε, αλλά σάματις το κάνατε την άλλη φορά για να το κάνετε και τώρα; Ό,τι και αν πω, μπορεί να σας μπερδέψει περαιτέρω. Προτιμώ τη σιωπή λοιπόν – ειδικά αν αυτός ο φάκελος πέσει στα χέρια της μαφίας και δεν φτάσει ποτέ σε εσάς.
Φυσικά, πρέπει να απαντήσω στις ερωτήσεις περί εξαφάνισης. Κοιτάξτε, τα πράγματα είναι απλά. Σύμφωνα με τη συμφωνία που είχαμε κάνει με τον κυβερνήτη, η πόλη στην οποία θα εξοριστώ σε περίπτωση που έφευγα θα ήταν τα Ιωάννινα (ξέρω ότι αυτό γράφει το χαρτί που κρατάς Ρόσι, μη δουλευόμαστε τώρα). Ε, εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να πάω. Αλλά επειδή έχεις και δουλειές μπάτσε, θα περάσω τις λεπτομέρειες και θα σας πω τα βασικά σημεία.
Ξέροντας πως έχω διορία έως το πρωί, γιατί μετά θα ερχόσουν με κανέναν πανάσχετο πάλι για να με ξαποστείλετε (εσένα σε σέβομαι παρόλο που μου έσπασες την πόρτα την άλλη φορά), είπα πως έπρεπε να δράσω γρήγορα. Μη στα πολυλογώ τώρα, χρησιμοποίησα μια τροχαλία που είχα στήσει εδώ και εβδομάδες με χίλες δυο προφυλάξεις μη με πάρεις χαμπάρι στην κάσα του παραθύρου, σε περίπτωση που χρειαστεί να κάνω μια ηρωική έξοδο (αν δεν είσαι τόσο ζαβός όσο σε θεωρώ, θα την δεις αν σκύψεις λιγάκι έξω από το παράθυρο). Αν τύχαινε να φύγω με ψηφοφορία ξανά, θα μεταφερόμουν στα Ιωάννινα, οπότε είπα να μηχανευτώ αυτό το σχέδιο. Μπορεί να με κάνει να φαίνομαι ένοχη, αλλά εγώ εκεί Ρόσι δεν πατάω, να ξέρεις. Και, κάπως έτσι, σαν άλλος Τζέημς Μποντ έκανα την έξοδό μου από το παραθύρι. Κρίμα που δεν ήσουν από μια μεριά να με βλέπεις να σκίζω το σκοτάδι και να προσγειώνομαι στ... βασικά, δε χρειάζεται να ξέρεις ούτε που προσγειώθηκα, ούτε ότι μετά… βασικά σιγά μη σου πω τι έκανα από εκεί και πέρα γενικά. Έφυγα και αυτό μόνο χρειάζεται να ξέρεις.
Μια συμβουλή πριν φύγω πολίτες μου. Καλό είναι να ψάχνουμε τους καρχαρίες, όμως τα πιράνχας, αν και μικρότερα, είναι πολύ πιο επικίνδυνα και αυτά που κάνουν επίσης τρομερή ζημιά.
Αντίος. Αυτή τη στιγμή λογικά βρίσκομαι κάπου όπου απολαμβάνω τον χυμό πορτοκάλι μου, διαβάζοντας τα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Παράτα τα Ρόσι – δεν πρόκειται να με βρεις. Αφοσιώσου στην πόλη μας και βοήθα τους εναπομείναντες πολίτες να βρουν την μαφία, μπας και καταφέρεις επιτέλους τίποτα στη μίζερη ζωή σου.
Ειλικρινά δική σας,
Kate1914»
