Χάουλα δεν ξέρω αν έγινα σαφής πριν, αλλά η διαφωνία μου έγγειται στο χαρακτηρισμό ότι κάτι "δεν είναι μουσική". Αυτό που θα δεχόμουν αδιαμαρτύρητα είναι "δεν μου αρέσει". Απλώς μην υποβαθμίζουμε ό,τι δεν είναι του γούστου μας.
Κοίταξε, το "δεν μου αρέσει" είναι λίγο για να εκφράσει το Πόσο δεν μου αρέσει. Είπα λοιπόν πως για μένα δεν είναι μουσική, όσο δεν είναι μουσική και ο ήχος από πριονοκορδέλα σε ξυλουργείο. Δεν θέλω να θίξω κανένα, όποιος έχει πιο ευαίσθητα αυτιά από εμένα και ακούει μουσική εκεί που εγώ ακούω θόρυβο, καλά θα κάνει να τ' ακούει. Τα ίδια έλεγαν και οι θειάδες μας όταν ακούγαμε Motorhead, θα σας πω από την άλλη, όμως κάπου δεν θα πρέπει να υπάρχει ένα όριο;
Οσο υπαρχουν παιδια που δεν το εζησαν απο την γενιση του, αλλα τα εκφραζει, και πρεπει ολα αυτα τα "χαμενα" χρονια να τα παρουν πισω ακουγοντας κατι που για σενα εχει φαει τα ψωμια του, το μεταλ θα υπαρχει...
Αυτό ακριβώς Τάσο το σκεφτόμουν προχθές, όπου άκουσα ένα καινούριο τραγούδι των Maiden. Το τραγούδι ήταν πολύ καλό, αν δεν είχες ξανακούσει τους Maiden. Αν όμως έχεις αγοράσει τον πρώτο τους δίσκο την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε, λες ότι μετά το 7th son... θα έπρεπε να έχουν πάει για χαμόμηλο. Φυσικά, σωστά το λες, όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας.
Ένα μεγάλο πρόβλημα των μεγάλων παλιών συγκροτημάτων είναι πως εγκλωβίζονται αναγκαστικά στο μύθο τους, πράγμα που κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει. Αν για παράδειγμα οι Judas Priest, οι Iron Maiden, οι Motorhead κλπ βαρεθούν επί τόσα χρόνια να παίζουν τα ίδια και ξαφνικά βγουν με κάτι διαφορετικό (όπως πχ οι Priest με το Turbo Lover ή οι Metallica με το Black album), όλοι εμείς οι φανατικοί τους οπαδοί τους κατακρίνουμε έως τους φτύνουμε, ως προδότες. Αν πάλι ακολουθήσουν την πεπατημένη που έχουν ήδη χαράξει, αρχίζουν μετά από ένα σημείο να επαναλαμβάνονται ασύστολα και να γίνονται βαρετοί.
Ο Biff των Saxon το είχε θέσει πολύ καίρια: "Εμείς είμαστε οι Saxon και ο κόσμος περιμένει από εμάς ν΄ακούσει Saxon. Εάν θέλετε κάτι το καινούριο, πρέπει ν' ακούσετε νεώτερα συγκροτήματα, εμείς πρέπει να συνεχίσουμε τον ήχο μας".
Σκεφτείτε κάτι: Εν έτει 1985 είχα διαβάσει ουκ ολίγες φορές σε όλα τα μουσικά περιοδικά του χώρου που κυκλοφορούσαν τότε (μετρημένα στα δάκτυλα), τους "ειδικούς" να συμφωνούν ότι το Heavy Metal είναι ιδιαίτερα περιορισμένο ως ιδίωμα και πως εκ φύσεως δεν έχει μεγάλες δυνατότητες εξέλιξης. Αυτά τα έλεγαν τότε, που το Μέταλ ανθούσε και μας φάνηκαν εμάς κουφά εν ολίγοις. Βλέποντάς το τώρα καταλαβαίνω πως είχαν μάλλον δίκιο.
@Obscura: Οι φίλοι μου δεν είναι άσχετοι, θα ζηλέψεις μάλιστα αν αρχίσω ν' απαριθμώ τις περγαμηνές τους. Τους Cradle of Filth μου τους έδωσαν ν' ακούσω κάποιοι μαθητές μου και είχα την ατυχία να τους φάω στη μάπα (δεν περνούσε με τίποτε η ρημάδα η ώρα) γιατί έπαιζαν μαζί με τους Judas Priest, τους Megadeth και τους Savatage. Τέτοια κατάρα, την έπαθα μόνο όταν πήγα να δω τους Slayer, μετά από 500 Km οδήγησης και ακαθόριστο ποδαρόδρομο μέχρι την Κοκκινιά και έφαγα στη μάπα τους Blind Guardian (αν θέλω ν' αυτοκτονήσω θα βάλω ένα δίσκο τους ν' ακούσω. Σίγουρα θα πεθάνω από το χασμουρητό πριν τελειώσει το 5ο άσμα...
). Ήταν απαίσιοι στο CD, αλλά στο live ποτέ δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο κακοί (και οι δύο περιπτώσεις πατάτας
)...
VIDEO
