"Όντινα αγαπά Κύριος, παιδεύει και μαστιγεί", λέγεται κάπου και δεν είμαι σίγουρος, αν εννοεί τον Δίάβολο ή τον Θεό. Πάντωε εμένα κατά το 2009 με αγάπησε μέχεις αηδίας, που λέμε! Από δοκιμασία σε δοκιμασία, ώσπου μόλις σήμερα έχασα το πεζάκι(106) μου από γλύστριμα στην Εγνατία οδό. Είν' αλήθεια, πως καθώς σβούριζε ανεξέλεγκτο πάνω στην άσφαλτο και κτυπούσε μία δεξια και μία αριστερά- ευτυχώς δεν είχε καθόλου κίνηση εκείνη τη στιγμή!- πρόλαβα και είπα:" 'Οχι ρε γαμώτο, μην πέσουμε κι απ' την γέφυρα( γκρεμός από κάτω περί τα 8 μέτρα) ! Φαίνεται πως εισακούστηκε το μπινελίκι μου και τελικά, δεν έπεσε! Και σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως λέμε: "Μικρό το κακό, κοντά στο θάνατο...", από γλύστριμα!
Λοιπόν, εκτός των αρκετών άλλων διδαχών της, τούτη η χρονια έμελλε να μου μάθει στη πράξη, ότι όταν οδηγώ, όχι μόνον να μην τρέχω( έτρεχα ρε γαμώτο, μόνο με 90!), αλλά να προσέχω και τις ...μπανανόφλουδες. Γιατί έδω στο Γιουνανιστάν, τρώμε πολλές, μα πάρα πολλές μπανάνες, βρε παιδιά! Το παιδί της Εξπρες σέρβις, που ήρθε να πάρει το αυτοκίνητο, για την απόσυρση, μου λέει:" Σ' αυτό το σημείο, μόνον εγώ χρειάστηκε τουλάχιστον 10 φορές φέτος να μαζέψω συντρίμια, σαν το δικός σου, αδελφέ" !
Παιδιά, όπως και να 'χει, θέλω το 2010 να είστε πιο προσεχτικοί από μένα! Γιατί, μέρες που ζούμε, κάθε επόμενη χρονιά μέλλει να είναι πιο διδακτική απ' την προηγούμενη!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
