Υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που συμπαρίστανται, που στενοχωριούνται πραγματικά. Πολύ σημαντικοί. Εξαιρετικά σημαντικοί και πάλι καλά που ακούω και καμιά καλή κουβέντα.
Μπορεί να μην είμαστε ίδια κοψιά, ίδιες σκέψεις ή πεποιθήσεις, αλλά όταν ο άλλος σου λεει "ρε φιλε, ότι θες, εδω, ησύχασε", είναι μεγάλο πράγμα, και να το εννοεί.
Από την άλλη, μου κάνει εντύπωση, πως άνθρωποι που ορκίζονται στην ανθρωπιά και την καλοσύνη και τον Χριστούλη (Μέγας είσαι Κύριε και ελέησόν με, κι εγω πιστεύω, δε λεω) και το αχ κοιταξτε πόσο εύκολα πληγώνομαι ο ευαίσθητος, να δείχνουν μια αδιαφορία και πεσμένο στο δρόμο να σε δούν να σφαδάζεις.
Άσε που μπορεί να πουν και μέσα τους "κάτσε και βράσε, τα θελες και τα παθες παλιάνθρωπε γιατί με είπες κακαράμπη με στραβιά μύτη πριν δεκαεφτά μήνες σε ενα στενό στην Πετρούπολη εξω απο μια κρεπερί".
Με στενοχωρεί αυτό πολύ. Αλήθεια. Είχα μεγαλύτερες ελπίδες για τους ανθρώπους ως είδος.
Άνθρωποι που θεωρούσα πως δε με συμπαθούν, να μου λένε "ρε είσαι καλά;" και άνθρωποι που σκίζονταν στο εγω αγαπώ τους ανθρώπους και ότι θες και θα είμαι το μεγαλύτερο στήριγμά σου και βλέπεις μια -εξηγήσιμη βεβαίως- στάση αλλά σε βάζει και σε σκέψεις για την υπο συνθήκη καλοσύνη των ανθρώπων.
Δηλαδή αν εμενα με πεις μαλάκα σήμερα και αύριο σπάσεις το κεφάλι σου, θα μαλακώσω. Το άχτι δεν είναι διαμάντια για να το φυλάμε μεχρι να πεθάνουμε.
Νομίζετε ότι όσοι είναι αλλιώς (όσοι δεν μαλακώνουν) δεν φαίνονται στους άλλους; Γιατί το διατηρούν απορώ. Τόσο άκαμπτο εγω; Τότε καλύτερα που σπάνε τα πράγματα, όχι;
Και δεν ειναι παράκληση για προσοχή το παρόν, αλλά διαπίστωση. Ότι ο γονιός μπορεί να είναι μαλάκας, ασχέτως αν ειναι γονιός. Οτι ο φίλος μπορεί και να μην ήταν τόσο φίλος, ότι το ταίρι μπορεί να μην αγαπάει όσο λέει ότι αγαπάει και οτι ο γείτονας μπορεί απλά να κάνει δημόσιες σχέσεις και να μην υπάρχει κάτι πίσω από αυτό.
