Ποιός ειναι ο φίλος μου.
Ο φίλος μου είναι ένας καλός άνθρωπος. Ξεκινάμε από κεί. Αν δεν ήταν καλός άνθρωπος, δε θα τον κράταγα για φίλο. Θα ήταν απλός γνωστός ή και τίποτα.
Μπορείς να γίνεις φίλος, αλλά να μείνεις, εκεί θέλει άλλα προσόντα, ειδικά αν έχει προηγηθεί αντιπαλότητα παλιά.
Αρα λοιπόν είναι δεδομένο οτι ειναι καλός άνθρωπος. Τα χρώματά του τα χει δειξει και τα χει αποδείξει, ανεξίτηλα, τουλάχιστον για τα δικά μου τα πρότυπα ανθρώπων.
Είναι καλλιεργημένος. Όχι γιατί του τα φύτεψαν στο μυαλό ή γεννήθηκε με IQ 200 κι υστερα καθόταν να το κοιτάει, αλλά γιατι είναι ανήσυχος, πρόθυμος να μεθύσει με τη γνώση για όλα εκείνα που αργότερα θα μιλήσει. Αν δεν ξερει, δεν θα μιλήσει.
Από τα παραπάνω βλέπουμε και έναν άνθρωπο φιλοδοξο, αλλά με την υγιή έννοια, τον φίλο της δόξας, αυτον που δεν την φοβάται ως εξέλιξη, καλλιέργεια, τόλμη να πάει εκεί που ο μέσος άνθρωπος δεν συζητάει, δεν σκέφτεται και δεν πάει. Όχι τον φιλοδοξο με την έννοια να πατάει επι πτωμάτων ή να νοιάζεται για αξιώματα και δόξες και αδριάντες. Γαβγίζει, δεν δαγκώνει.
Εχει λάθη; Πολλά. Οπως κι οι υπόλοιποι.
Μας τσιτώνει καμια φορά; Ναι. Κι εμείς το ίδιο τους άλλους.
Αλλά αυτό αποδεικνύει κάτι.
Είναι άνθρωπος. Με όλη τη σημασία της λέξης.
Δεν κρύβεται, κι αυτό είναι το "αμάρτημά" του. Αν κρυβόταν θα ήταν πιο ασφαλής, ο καλύτερος φίλος όλων ίσως. Ίσως και ως ειδήμων του κρυφτού, να γινόταν κι ένας πολύ καλός δικτάτορας.
Αλλά η φωνή του και το πνευμα του ειναι ελεύθερα.
Αυτός είναι ο φίλος μου και ειμαι υπερήφανος που μπορώ και τον αποκαλώ έτσι ακριβώς, φίλο μου.
