Οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται στη ζωή τους έναν άνθρωπο που να πιστευει στον εαυτο του και στις ικανότητές του. Αξιοθαύμαστο δε λεω, but I've had enough of self centered humans.
Να πιστευει στις ικανότητές του ο άλλος άνθρωπος, μα πανω απ ολα να πιστεύει στο εμείς, στη συμμαχία.
Να έχει μακροχρόνιο ορίζοντα, σταθερό, συλλογικό. Τι να το κανεις το άτομο, αν η οπτική του περιορίζεται στο ίδιο το δικό του το άτομο και τη δική του ευημερία. Μα θα μου πείς, ειναι φυσιολογικό, έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι. Δε θέλω το φυσιολογικό. Θέλω το αφύσικο. Δε μπορώ την περιορισμένη οπτική.
Είναι σα να θρέφεις έναν εν δυνάμει εχθρό στις τάξεις σου.
Η υποταγή του εγω στο εμείς, οφείλει να ειναι άμεση και ολοκληρωτική.
Το συντηρούμενο εγω, είναι η θρυαλλίδα της καταστροφής του εμείς.