Ωρες ώρες με πιάνω με την αισχρή αίσθηση του Μπουκόφσκι στο νου, πως όλα εναν περισπασμό χρειάζονται. Ένα ποτό, μια ουσία, ένα πούρο, ένα σαρκικό στυγνό άγγιγμα στα ανήλιαγα ενός άλλου ανθρώπου, ή σε μας από άλλον άνθρωπο, και πάει λέγοντας.
Και μένεις μόνος σου για μια στιγμή, ανοίγεις ένα παράθυρο, παίρνεις μια ανάσα, κι εκείνη την ώρα περνά η γάτα στα πόδια σου και σε χαιδεύει και της μονολογείς:
"Σ' αγαπώ, χέρια να χες να με αγκάλιαζες ως το πρωί να ησυχάζω και τι στον κόσμο."
Ιδού η ειλικρίνειά σου. Ούτε ουσίες, ούτε περισπασμοί, ούτε σάρκες και κρεπάλες.
Όλα κρύβονται στην αγάπη, στην έκφρασή της.
Αυτό λείπει. Αυτό και τίποτε άλλο.
