Έχει απομυθοποιηθεί στο κεφάλι μου τόσο πολύ η ανθρώπινη επικοινωνία και γενικά η ειλικρίνεια ως έννοια, που πλέον βλέπω απώτερο κίνητρο πίσω κι από την πιο αθώα κίνηση.
Κι αυτό δεν είναι το δυστύχημα, ότι σε κάνει μονίμως καχύποπτο, να κοιμάσαι με το ένα μάτι ανοιχτό, όχι αυτό είναι το ευτύχημα.
Το δυστύχημα είναι ότι τελικά έχω δίκιο. Υπάρχει παντού απώτερο κίνητρο.
Καλά είχε γράψει ένας καθηγητής μου κάποτε στο Πανεπιστήμιο στον πίνακα το τσιτάτο "Ignorance is bliss". Προσοχή όμως... Bliss, όχι happiness, το πρώτο ειναι ουτοπική ευτυχία ενω το δεύτερο η ρεαλιστική η χειροπιαστή.
Θυσιάζεις την ψευδαίσθηση της ευδαιμονίας (bliss) όταν ανοιξεις πραγματικά τα μάτια σου, διαβαίνεις την αλγηδώνα προς την ευτυχία (happiness).
Τα μάτια πονάνε όταν πρωτοανοιγουν και βλέπουν το φως, ειδάλλως αν μενουν κλειστά, πονάει ολόκληρη η υπόλοιπη ύπαρξη μες την ευδαιμονία του ψέμματος.
