Ποιήματα αγάπης για τους συλλέκτες

[glayki]

Ελάχιστο χρονικό του έρωτα, του Γιάννη Ρίτσου​

Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν.
Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαν
τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκαναν
σκάλες για τα δωμάτια τους. Όταν βράδιασε,
όλα τα κατάπιανε τα φύλλα, χτυπώντας ηδονικά τις γλώσσες τους.
Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σα δυο μικρά ικριώματα
στο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.

 

[parafernalia]

γράμμα στην Άννα​

Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες μας είναι μπλεγμένες κάτου από το χώμα κι ολοένα μπλέκονται και σμίγουνε κι αναζητιόνται και τυλίγονται και πιάνονται κι ένας χυμός μονάχα ανηφορίζει βουίζοντας στις φλέβες μας κι ένας καημός ανοίγει αδιάκοπα σ’αυτό το χωρισμό την αγκαλιά μας! Α, πώς δουλεύει μέρα – νύχτα μέσα μου, στο σώμα μου όλο, από τα νύχια στην κορφή, αυτή η αδιάκοπη αναζήτηση του νου μου για το νου Σου, των ματιών μου για τα μάτια Σου, της πνοής μου για την πνοή Σου, των ριζών μου για τις ρίζες Σου. Ούτε δευτερόλεπτο δεν σταματά η αδιάκοπη, η ακοίμητη αίσθησή της. Και μήτ’ έχω μέσα μου άλλη αίσθηση ζωής!

Να σε ζητώ μ’ όλες τις ίνες μου όλες τις στιγμές,
να κολυμπάω
αντίστροφα
στο ρέμα
της απόστασης
για να Σε αγγίξω.
Αυτή είναι τώρα
η φοβερή
η ακοίμητη
η απόλυτη ζωή μου.

Και θα τη ζήσω, όσο που ρίζες, κλώνοι και κορμός θα γίνουν αιώνια Ένα κι η πνοή του Σύμπαντος στα φρένα μας μια μόνη Μουσική…

Άγγελος Σικελιανός​

 

[Κάμπια]

Θα παραθέσω μόνο αυτό το απόσπασμα από το ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη: Μόνο γιατί μ' αγάπησες

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη

 

[Guest 220514]

Ακυρο αλλά thank god είχα ένα ψήγμα αυτοσυγκράτησης και δεν ανέβασα ποτέ τίποτα δικό μου εδώ πέρα

*μόλις συνειδητοποίησα ότι μπαινουν ποιήματα αγάπης εδώ, λαθος.

 

[glayki]

Πάμπλο Νερούδα
Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου ,
Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους ,
Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει ,
Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα .

Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο
Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού
Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου
θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο .

Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου
Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου
θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου .

Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

 

[Guest 220514]

Πάμπλο Νερούδα
Ποθώ το στόμα σου , τη φωνή , τα μαλλιά σου ,
Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους ,
Το ψωμί δεν με τρέφει , η αυγή με ταράζει ,
Αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα .

Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο
Τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού
Ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου
θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο .

Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στην ομορφιά σου
Τη μύτη , άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου
θέλω να καταφάω την φευγαλέα σκιά απ τα ματόκλαδα σου .

Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

This is lust, not love.

 

[glayki]

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους –
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.
Νικηφόρος Βρεττάκος

 

[Κάμπια]

 

[Nascentes morimur]

Ο ήλιος καθιστά την ημέρα καινούργια.
Μικροσκοπικά πράσινα φυτά αναδύονται από τη γη.
Τα πουλιά τραγουδάνε στον ουρανό.
Δεν θέλω να βρίσκομαι πουθενά αλλού παρά μονάχα εδώ.
Σκύβω στης καρδιάς σου τον ρυθμό για να δω πού θα μας οδηγήσει.
Καλπάζουμε μέσα σε έναν νότιο άνεμο, ζεστό.
Ενώνω τα πόδια μου με τα δικά σου και ιππεύουμε μαζί,
Προς τον αρχαίο των συγγενών μας καταυλισμό.
Πού ήσουνα; με ρωτάνε.
Και γιατί άργησες τόσο πολύ;
Εκείνη τη νύχτα, αφότου φάγαμε, τραγουδήσαμε και χορέψαμε,
Ξαπλώσαμε μαζί κάτω από τ’ αστέρια.
Ξέρουμε ότι αποτελούμε μέρος του μυστηρίου.
Ανείπωτο.
Αιώνιο.
Παντοτινό.

Joy Harjo
Παντοτινό

 

[parafernalia]

Πρωινό νωρίς, εκείνη η ανατολή
πριν το πρώτο πουλί πετάξει
με τόση λαχτάρα στην καρδιά μου
εξέφρασα τη μία μεγάλη μου επιθυμία

Η ζωή είναι γεμάτη δοκιμασίες
έχω βιώσει το μερίδιό μου στον πόνο
φτάνει πια ο χορός με τις σκιές
την πίστη να χάνεται

Θυμήσου τώρα τι μπορεί να κάνει η αγάπη
θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις
Και θα γελάσεις ξανά
με όλες τις ψευδαισθήσεις της ζωής

Ω, η μία μου μεγάλη επιθυμία
φέρε με πίσω στο σπίτι
στον τόπο απ' όπου ξεκίνησα
στην αγάπη που γιατρεύει τα πάντα

Μία τόσο μοναχική ψυχή
στην δική μου άτακτη θάλασσα
Εκεί που μια τρίγωνη φλόγα καίει
έρχεται μέσα μου

Όλες οι ζωές που έχω ζήσει, όλες οι
δοκιμασίες και τα βάσανα αυτής της πορείας
καταστράφηκαν στις πιο σκοτεινές στιγμές
Όταν νόμιζα ότι χάθηκα, έλεγα στον εαυτό μου
οφείλω ν' αγαπώ, αυτό είναι όλο..
Αγάπη, τίποτα άλλο!

Θυμήσου τώρα τι μπορεί να κάνει η αγάπη
θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις
Και θα γελάσεις ξανά
με όλες τις ψευδασθήσεις της ζωής

Ω, η μία μου μεγάλη επιθυμία
φέρε με πίσω στο σπίτι
στον τόπο απ' όπου ξεκίνησα
στην αγάπη που γιατρεύει τα πάντα