Kαλημέρα..!!!!! εδώ είμαι δεν χάθηκα....
Διάβασα κάτι κάπου και ήθελα να το μεταφέρω εδώ.... μου άρεσε πολύ...
Το εξής:
οι άνθρωποι έχουμε πολλές ατέλειες ,αδύνατες στιγμές και κυρίως κόμπλεξ ,είμαστε γεμάτοι ανασφάλειες και όταν κάποια φορά κάποιος πλησιάζει την καρδούλα μας και μας αγαπάει ,μας στέκεται ,εμείς ξεσπάμε επάνω του σαν τα μικρά παιδιά που ξέρουν πως ότι και να κάνουν θα έχουν μια αγκαλιά..Κανε υπομονή και συζήτησε ότι σ ενοχλεί ,χαλαρά και ήρεμα και εξήγησε σε όποιον σε στεναχωρεί ,
πως είσαι εύθραυστη σαν γυαλί και αδύναμη σαν χαρτί ,δεν πρέπει να σε πληγώνουν , να σε ''σπάνε' και να σε τσαλακώνουν , κυρίως γιατί τους αγαπάς
κι αν δεν μπορούν ας παίξουν παραπέρα..
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.