Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου το εξής:
Τάχα ένα άτομο έχει ανέβει στο πιό ψηλό σημείο της πόλης....κάνει βουτιά στο κενό, τα μάτια του κλειστά... Λίγο πριν φτάσει στο έδαφος, μερικά μέτρα πρίν, φρενάρει ο χρόνος, σταματάνε όλα... ανοίγει τα μάτια του, γυρίζει ως δια μαγείας με τα πόδια προς το έδαφος, ακουμπάει και περπατά. Η πόλη είναι άδεια, δεν υπάρχει κόσμος, ήχοι, τίποτα. Εκείνος νιώθει τόσο μόνος... Ξαφνικά βρίσκεται σε μια μεγάλη άδεια λεωφόρο... Δακρύζει και ξεκινά να τρέχει, κι όση περισσότερη δύναμη βάζει στο τρέξιμο, τόσο πιό πολλά τα δάκρυα που τρέχουν και στο πρόσωπό του... Έχει χάσει άραγε την ελπίδα ή παλεύει να βγεί από την Κόλαση;
That's my mood!
