Βρες τον στίχο

  • Thread starter Thread starter Guest 709611
  • Ημερομηνία έναρξης Ημερομηνία έναρξης
Σαν έρθει η μέρα
που θ' ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα
που θ' ανασάνουμε τον ίδιο αέρα
τότε η νύχτα μας θα μοιάζει με νύχτα
που παίρνει φωτιά...
 
Και 'γω που ζω για πάντα εδώ
κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στον ρυθμό σου που καίει ακόμα...
 
Μέχρι το τέλος του κόσμου
Μέχρι να χάσω το φως μου
Μέχρι στον ουρανό να μην πετάνε πια πουλιά
Μέχρι το τέλος του κόσμου
Έλα πάρε με αγκαλιά
 
Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν' αγαπηθώ να λυτρωθώ
έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά...
 
Πού να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι
μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεβάτι...

Μου 'παν οι φίλοι,
μου 'παν οι φίλοι
πώς σε είδανε ωραία και κεφάτη...


Έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω...
 
Την εικόνα σου σεβάστηκα
στη φλόγα δεν εκράτησα
την εικόνα την καλή θα σου φέρω μιαν αυγή
χρώματα, χρώματα, άσε τα καμώματα
 
Ο λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται
το λόγο αυτό εγώ τον σεβάστηκα
και να που η Τροία ακόμη καίγεται
και να ο Αδόλφος υψώνει τη σβάστικα
 
Υπάρχει λόγος
θέλω να ‘ρθεις έστω για λίγο
υπάρχει λόγος
δεν έχω άλλη αντοχή
θα γίνω δρόμος να περάσεις
θα γίνω δάκρυ να ξεχάσεις...
 
Εγώ σιωπώ μες τις φωνές
Και δένω την καρδιά μου
Κι εσύ μετράς τις αντοχές
Μάγισσα, μάγισσά μου
 
Καρδιά μου μην παραπονιέσαι
εσύ τα φταις που τυραννιέσαι
το `ξερες πως θα σε κάψει
η φωτιά που θα σ’ ανάψει
την εγνώριζες
 
Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει, που σ’ έπλασε όπως ήθελε αυτή
η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε, πως θα μ’ ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή
 
Χωματένοι δρόμοι, κλέφτες κι αστυνόμοι
κι ήσουν πάντα ο κλέφτης, μάτια μου
κι όποτε σε πιάναν, κλάματα με πιάναν
ράγιζε ο καθρέφτης, μάτια μου
χρόνια χελιδόνια που πετάξατε
πού'ναι η ευτυχία που μου τάξατε
 
Σε κάθε δρόμο πάντα υπάρχει ένας γκρεμός
αρκεί στην ώρα να τον δεις και να ξεφύγεις
έτσι σε κάθε αγάπη είν’ ο χωρισμός
που μοναχά με τις θυσίες θ’ αποφύγεις
 
Χθες ήταν έρωτας, χθες ήταν σύννεφο, χρυσή βροχή
χθες ήταν θάλασσα, γλάρος που χόρευε με το πρωί
τώρα είναι η σιωπή, τώρα είναι η λησμονιά κι ο χωρισμός
κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός
 
Ούτε που σαλεύει το νερό, ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις πριν να σβήσουνε οι φάροι
 
Που όλα τα χατίρια
μου τ' άργησες πολύ
κι έφυγα η τρελή
ψηλά στον ουρανό
 
κάναμε λάθη και γι’ αυτό πονάμε
μα έχουμε μάθει πια να προχωράμε
να πηγαίνουμε πάντα μπροστά.

φύγαμε, φύγαμε, με χίλια φύγαμε, μηδενίσαμε
κι όλα πάλι από την αρχή
φύγαμε, φύγαμε σε κερδίσαμε ζωή.
 
Η ζωή μου αρχίζει μες στα χέρια σου,
ήμουνα αγέννητη ως τα χτες
πάρε με, αγόρι μου, στα χέρια σου,
πάρε με και κάνε με ότι θες
 
Ήσουνα φεγγάρι κι ήμουνα πουλί
πέταξα για να σε φτάσω
κι όταν σ’ είχα φτάσει μέχρι το φιλί
σ’ έσβησε η ανατολή
 
Αχ, η αγάπη
που χάθηκε στη σκόνη
αχ, η ζωή
η ζωή
που χάθηκε στη σκόνη
αχ, το φεγγάρι
το φεγγάρι που έσβησε,
τ' ασημένιο φεγγάρι...
 
Back
Top