Βρες τον στίχο

  • Thread starter Thread starter Guest 709611
  • Ημερομηνία έναρξης Ημερομηνία έναρξης
Η λεκάνη μου πετρέλαιο δεν έχει
η Μεσόγειος δεν έχει νερό
η μπανιέρα μου θα είναι ό,τι πρέπει
θα 'μαι πλούσιος, μ' ελάχιστα, θαρρώ...

Δυο δυο, στη μπανιέρα δυο δυο
δυο δυο, στη μπανιέρα δυο δυο
δυο δυο, στη μπανιέρα δυο δυο...
 
Δυο νύχτες ανταμώσανε
πάνω στα δάκρυά μου
η νύχτα που σε γνώρισα
κι η νύχτα που χωρίσαμε
και κλαιν’ τα όνειρά μου
θα πνίξουν την καρδιά μου
 
Ταξιδεύω μαζί σου κι ειν' οι σκέψεις μου κρυφές,
μα ταξίδι δεν κάναμε ποτές.
Να σε κάνω δικιά μου σε φωνάζω τις βραδιές,
μα δεν ήρθες και σήμερα και χθες.
Είμαι μόνος κι απόψε μέσα σε όνειρα φωτιά,
η αγκαλιά σου για μενα ξενητιά.
Το φεγγάρι αλήτης σού χαϊδεύει το κορμί
κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.
 
Μόνος
οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές
μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι
 
Κι αν αλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας...

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε...
 
Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες
στο κέντρο και τις συνοικίες
όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα
τηλέφωνα απεγνωσμένα
 
Όνειρα όνειρα
φλόγες μακρινές μου
του φευγιού μου όνειρα
κι άγνωστες φωνές μου...

Κοιμίσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι
σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι
απ΄ τ΄ άσπρο σου το χιόνι
δίχως σεντόνι
στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή
κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί...
 
Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
 
Οι δικοί μου ξένοι, οι πιο μακρινοί
είναι αυτοί που ζουν κοντά μου
τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ
τους ανοίγω την καρδιά μου...

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
μες στην άγνωστη ψυχή του
ο καθένας στη δική του ξενιτιά
πολεμάει για τη ζωή του...
 
Όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο
και κανένας δεν μπορεί να τ’ αποφύγει
δεν υπάρχει θεωρία ούτε τρένα ούτε πλοία
κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί
από παιδί στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές
 
Μέσα μου καίει μια φωτιά, στιγμή δεν ησυχάζει
γεμίζει φλόγες ο ουρανός, τ' αστέρια μου τρομάζει.
Με παρασέρνει εκεί ψηλά, μου λέει πως μ' αγαπάει
κι ύστερα πάλι στο κενό, σα στάχτη με σκορπάει...
 
Με μεθάς και τα 'χω χάσει
με τον ίδιο μου τον εαυτό
όταν τον κοιτάζω, όταν τον κοιτάζω
μαργαρίτες να μαδάει
κι όλο εκείνες να ρωτάει:
"Μ' αγαπάει, δε μ' αγαπάει"
κι αν για μένανε πονάει...
 
Οι φίλοι μου θα μου `χουνε δυο πικ-απς στημένα
ένα μικρόφωνο σ’ ένα μικρό πατάρι
όταν λοιπόν θα σκέφτεστε για μένα
εγώ θα στέλνω την ψυχή μου να ραπάρει...
 
Λένε για μένα οι όμορφες που ζήσαμε μαζί
πως είμαι ένα αδιόρθωτο ρεμάλι τελειωμένο
πως μια κατάρα έχω βαριά και μέσα μου θα ζει
να με κρατάει στην μοναξιά σκληρά φυλακισμένο...
 
Τι θα γίνει πια μ’ εμάς, λένε
πως την ώρα σου περνάς
μ’ έχεις να με τυραννάς
και ό,τι λένε μη ρωτάς, όλο λένε...

Κυκλοφόρησε κυκλοφόρησε
η φήμη σου, αγόρι μου, προχώρησε.
Κυκλοφόρησε κυκλοφόρησε
βουίζει η Ελλάδα κυκλοφόρησε...
 
Στρατιώτες έρχονται
πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν
κι εσύ ησυχάζεις
το δάχτυλο βάζεις
να βρεις την πληγή
μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς...
 
Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου.

Μην τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ’ τη νύχτα έχει πάρει...
 
Το σύννεφο έφερε βροχή
κι έχουμε μείνει μοναχοί,
έγινε η βροχή χαλάζι
δεν πειράζει, δεν πειράζει...
 
Τι σ’ έφερε στο σπίτι μου
μεσάνυχτα η ώρα
κι αν έχω νιάτα και καρδιά
είναι αργά είναι αργά
για σένα δεν υπάρχω τώρα
για σένα δεν υπάρχω τώρα...
 
Αργά είναι πια αργά
είναι μια φωτιά δεν μπορώ πια
για να τη σβήσω
είν' αργά είναι πια αργά
έχω γίνει ένα με τη φωτιά
 
Back
Top