Βρες τον στίχο

Τόσα καλοκαίρια
μου `χαν φύγει από τα χέρια
τόσα καλοκαίρια που δε σ’ αγαπούσα
ρώταγα τι φταίει
για το στόμα μου που καίει
τώρα ξέρω πως τα χείλια σου ζητούσα.
 
Αυτά τα χέρια είναι δικά σου
και τα 'χεις στείλει για να με δικάσουν
είναι μαχαίρια που 'χουν τ' όνομά σου
αυτά τα χέρια, τα χέρια τα δικά σου
 
Ο έρωτας ακούει στ' όνομά σου
Και στο κορμί σου κατοικεί
Κοιτάζει με τα μάτια τα δικά σου
Ο έρωτάς μου είσαι εσύ
 
Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν
κι εξηγήσου
πού είναι το ζεστό, το γλυκό
το φιλί σου
δεν είχες μυστικά από μένα
θυμήσου
για κοίτα με στα μάτια λοιπόν
 
Ένα φιλί
απ τα δικά σου χείλη
μου έλειψε πολύ
όσο δεν είχες φανταστεί
Ένα φιλί
και μια συγνώμη που μου λες
κι έρχεσαι εδώ
μου δίνει δύναμη να ζω
 
Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω
να σταματήσω τα τρένα στον σταθμό
να 'χα τη δύναμη τα βράχια να κυλήσω
να μην αφήσω δρόμο για τον χωρισμό
 
Δεν είναι λύση ο χωρισμός
είναι πληγή ανοιγμένη
κι αν πάλι κλείσει μια στιγμή
σημάδι απομένει
 
Μα το σημάδι στο λαιμό μου απ' τα φιλιά σου
θα μαρτυράει πως με είχες αγκαλιά σου
μα το σημάδι στο λαιμό μου που θα μένει
θα μαρτυράει πως δεν είμαστε δυο ξένοι
 
Βάλε τώρα πιο βαθιά μέσα στην πληγή μαχαίρι
μην σε νοιάζει η καρδιά πως πονάει πια δεν ξέρει
τελευταία αγκαλιά μια συγνώμη και σκουριά
σ’ αγαπώ μου λες ψιθυριστά με του Ιούδα τα φιλιά,
τελευταία αγκαλιά μια συγνώμη και σκουριά
σ’ αγαπώ μου λες ψιθυριστά…
 
Συλλαβιστά, ψιθυριστά να μου μιλάς,
πολύ βαθιά, ως την καρδιά, να με φιλάς
και να μου παίρνεις τη ζωή μου στάλα στάλα
με τα υπέροχά σου μάτια τα μεγάλα
συλλαβιστά, ψιθυριστά, γιατί πονάω
τόσο πολύ, τόσο τρελά που σ’ αγαπάω
 
Τον εαυτό μου ξεγελάω
λέω πως δε σ’ αγαπάω
για σένα κάνω πως αδιαφορώ
Μα μέρα νύχτα σε ζητάω
όπου μ’ άγγιξες πονάω
γύρισε κοντά μου μόνος δεν μπορώ
 
Γύφτισσα μέρα, στο παλιό μουράγιο
βλέπω την θάλασσα χωρίς κουράγιο
βλέπω τα βράχια, και έχω μια λύπη
την Κυριακή αυτή, κάτι μου λείπει
 
Κι αν βρέθηκα μαζί σου μια βραδιά,
με τη μοίρα μου μαλώνω.
σαν κύμα ταξιδεύω το ντουνιά
κι αγάπη δε στεριώνω.
Η θάλασσα μού πήρε την καρδιά
κι εγώ ζωή δεν έχω στη στεριά.
Θάλασσα, θάλασσα, τί μου ’χεις κάνει,
για σένα έχασα κάθε λιμάνι...
 
Πάρε με μαζί σου
Στο πιο όμορφο όνειρο
Πάνω στο κορμί σου
Στου φιλιού σου τον βυθό
Να 'σαι εσύ το κύμα
Θα 'μαι αέρας που φυσά
Σου υπόσχομαι ταξίδια
Ασημένια και χρυσά
 
Έλα, πάρε με
σ' άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά
 
Έλα
έστω και μέσα στ' όνειρό μου
χτύπημα στο τηλέφωνό μου
έστω σαν θύμηση πικρή
Έλα
έστω σαν ζάλη στο πιοτό μου
φοβάμαι για τον εαυτό μου
όσοι αγαπούν νιώθουν μικροί
 
Είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας
ποιος είναι αυτός που δε λαχτάρησε να πιει
αυτή την γλύκα της κλεμμένης ευτυχίας
λίγο πολύ όλοι την έχουμε γευτεί
 
Καρδιά μου ποιος για πες μου ποιος
θα σ' αγαπήσει όπως εγώ
Καρδιά μου πως για πες μου πως
να σε ξεχάσω
σε μια στιγμή καρδιά μου μη
μην γίνεις δάκρυ και αφορμή
εσένα έχω μόνο για να χάσω
 
Μες στο σκοτάδι της ζωής μου γίνε φως
γίνε ξενύχτι γίνε πόνος δυνατός
γίνε γκρεμός θα φύγω εγώ θα τρέξω
γίνε ό,τι θες μπορώ να σε αντέξω...

Μη γίνεις όμως η αγάπη μου μη γίνεις
γιατί αν φτάσει η στιγμή που θα μ’ αφήνεις
εγώ ξανά δε θα μπορώ ν’ αντέξω κι άλλο χωρισμό...
 
Μα σαν γυρίσεις, δε θα μου φτάνουν
χιλιάδες δρόμοι για να τους τρέξω
και όσες πίκρες μου έχεις δώσει
ακόμα τόσες μπορώ ν’ αντέξω
 
Back
Top