@Aleksa, αμα σου πω ότι ούτε που το παρατήρησα...
Όπως και να 'χει, νιώθω σαστισμένος που σου ξύπνησα, άθελά μου, μια τέτοια θλιβερή ανάμνηση, που μάλιστα φαίνεται ότι σε στοιχειώνει κάθε φορά στη θύμησή της.
Και σίγουρα, μερικά λόγια συμπόνιας δεν είναι ικανά σε καμιά περίπτωση ν' αναιρέσουν αυτό που συνέβη, ούτε να ομαλύνουν τον καημό που σου 'χει αφήσει αυτή η απώλεια.
Ανεξάρτητα με το αν η ενέργειά μου αυτή τυγχάνει θετικής ή αρνητικής αποδοχής, δε μπορώ να κρύψω ότι μ' εκανέ ν' αισθανθώ υπεύθυνος και με την ανάγκη ν' απολογηθώ.
Λυπάμαι πολύ...