Η συνταγή της απογοήτευσης για εμάς αγαπητέ Φώτη, είναι η συνεχής προσφορά μας στους άλλους, με την αντίληψη και την προσδοκία ότι εκείνοι θα φερθούν με τον τρόπο τον οποίο εμείς φερόμαστε ή θα θέλαμε να μας φερθούν.
Αυτο συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια.
Δεν μπορείς να συνεχίζεις να είσαι δοτικός όταν ο άλλος είναι χλιαρός. Κάπου πρέπει να παγώσεις τα πράγματα κι εσυ για να πάρει το μήνυμα.
Στην αρχή κερνάς κι εσυ μονο τη μπύρα του, μετα αραιώνεις και πάει λέγοντας. Ακόμα και το μπούλο, ναι. Πρέπει να είσαι ικανός να φτάσεις το μαχαίρι στο κόκκαλο, αδίστακτα, ειδάλλως μόνο θα σου παίρνουν και ποτέ δεν θα παίρνεις.
Και οχι, αν δεν ειχε ο άλλος την ιδια οικονομική επιφάνεια με τον Φώτη, να μην κάθεται να δέχεται και τα κεράσματά του. Γιατί είναι άγραφος κανόνας πως τουλάχιστον μια φορά θα πρέπει να αποδώσει πίσω τα ανάλογα. Κι εφόσον δεν τα έχει, να μην τα δέχεται εξ αρχής. Η τιμιότητα, η σεμνότητα και η ταπεινότητα πάνε χέρι χέρι.
Σε έχουν βρει μαλάκα να τους τα πληρώνεις και να τους διαβάζεις και να τους περνάς μαθήματα, στον έχουν χώσει τον στύλο από κάτω και κοντεύει να σου βγει απο το λαρύγγι κι ακόμα αναρρωτιέσαι τι πρέπει να κάνεις.
Εγω τον κολλητο μου τον κερνάω συνέχεια φαγητό, αλλά με έχει συστήσει σε 2 ιδιωτικές εταιρίες για συνέντευξη, μου έχει ριξει ειδοποιηση για διαγωνισμούς για δουλειά, συν οτι περασα ενα μεταπτυχιακό ζάχαρη χάρη στις σημειώσεις του. Κανονικά όχι κέρασμα, αλλά να του κάτσω έπρεπε μετα απο τετοια εξήγηση.
Και μου λες εσυ για τον κάθε βδέλλα;;
