Είναι κώδικες λέξεις αυτά που γράφω. Λίγοι τα πιάνουν.
Σήμερα με πήρε τηλέφωνο η Ειρήνη. Η Ειρήνη με είχε πάρει τηλέφωνο και πριν ένα μήνα και ήθελε να βάλω λεφτά στη φίρμα της για να γίνω πλούσιος. Είχε πλάκα και έτσι την είπα οκ ενδιαφέρομαι και μετά με πέρασε στον κύριο Παύλο τον οικονομολόγο για να μου τα πει καλύτερα. Αφού μου εξήγησε ο κύριος Παύλος πως η φίρμα του δίνει 20% απόδοση το χρόνο του είπα να μιλήσουμε σε κανένα μήνα. Ο μήνας πέρασε, μου έστειλε μήνυμα στο watch up και εγώ τον έγραψα στα παπαρια μου, οπότε έβαλε την Ειρήνη να με ξαναπάρει τηλέφωνο να με ζεστάνει. Πήρε λοιπόν και η Ειρήνη και αρχίσαμε να μιλάμε, με είδε και κουρασμένο και αρχίσαμε να λέμε τον πόνο μας. Η Ειρήνη δουλεύει από τις 10 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ, είναι 29 ετών, αγαμη, και μπερδεμένη με την ζωή της, και όταν την ρώτησα αν της αρέσει η δουλειά της μου είπε πως είναι σε φάση που δεν ξέρει αν θέλει να κάθεται. Της είπα καταλαβαίνω, όπως επίσης καταλαβαίνω ότι ακούει και ο κύριος Παύλος την συνομιλία και δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο. Εκεί γέλασε, γέλασα κι εγώ, μάλλον γέλασε και ο κύριος Παύλος. Η Ειρήνη θα με ξαναπάρει τηλέφωνο ίδια ώρα αύριο να δει πάλι τι κάνω.
Ιδού λοιπόν το δίλημμα. Είμαι ανήθικος αν απλά συνεχίσω να χαλβαδιαζω με την Ειρήνη στο τηλέφωνο χωρίς καμία διάθεση να επενδύσω στην εταιρία της, δεδομένου πως η Ειρήνη πληρώνεται μόνο όταν στέλνει leads?