Αφιερωμένο στο Μουτσούνι!!! VIDEO
Μην ξαπλώνεις στο πάτωμα...
Ποτέ δεν αφήνουμε ζεστό μωρό σε κρύο πλακάκι
το φως, το φεγγάρι, οι σκέψεις
Το πώς, το απομεινάρι, πότε θα με ζωντανέψεις...
υγ. "κύριε γυμνασιάρχα τις αγαπώ με τρέλα, έχω μεγάλη καρδία"...
Το δίκτυο αγαπητή σουρτούκα, το δίκτυο. Δεν ανταλλάζουμε γράμματα.
Προσφέρεται για πειράματα των ορίων του, ειδικά στις καλύτερες μορφές του.
Γέλασα με το σχόλιο σας. Θέλω να σταθώ σε μια πρόταση σας που θα
έλεγα πως με χαρακτηρίζει απόλυτα,
με φωτογραφίζει και παράλληλα με γοητεύει:
Ανικανότητα πράξης
Από πότε οι πεθαμένοι (για σας) θα αποδεικνύουν στους ζωντανούς (των οποίων είστε εκπρόσωπος) ότι δεν είναι στα αλήθεια νεκροί;
Σκέψου πως αν αυτό ισχύει γιατί να μην ισχύει και το αντίστροφο...
Και τώρα μπες στη σκηνή που μια ζωντανή κόπτεται να αποδείξει πάνω από μια ταφόπλακα ότι είναι τέτοια!
Ω μον ντιε, που λένε και τα γαλλάκια!
(Η μόνη πράξη του νεκρού είναι η ιστορική του απραξία, εκτός και μπορούμε να θεωρήσουμε μια συμπαραγωγή την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο κουφάρι/σπίτι και στους ξενιστές/σκουλήκια..χοχο)
Γυμνασιάρχου το ανάγνωσμα (the sequel): κύριε γυμνασιάρχη? κύριε κύριε?
Τον έναν τον αγαπώ, τον άλλο τον αγαπώ και του κάνω και τσαλιμάκια...η καρδιά μου είναι δεξαμενόπλοιο.
Κάποιοι βλέπουν τη ζωή τους άδεια μα όχι εγώ!
«Πρέπει να μπορέσουμε να ρίξουμε το ακόντιό μας μακρύτερα»
Κική Δημουλά
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ρίξει κανείς το ακόντιο μακριά. Μπορείς να το ρίξεις και χωρίς να πρωτοτυπείς
Δεν έχω κινητό
Δεν εχω εξοχικό
Δεν έχω γιωταχί
Δεν έχω διαδίκτυο
Δεν έχω εραστή
Δεν έχω personal trainer
Έχω έναν ήχο εκκωφαντικό
Μες στο συρτάρι της υπομονής μου
Μια μελογχολία αναριχώμενη
Ως στον έβδομο όροφο χωρίς ουρανό
Έχω έναν μαύρο ίλιγγο {…}
giannaki + sourtouki: Το πιοτό θέλει ρέγουλα! Χλάπα της και χλούπα της και ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα που'πε κι ο Μίμης ο Φωτόπουλος στα κίτρινα γάντια.
Στην υγειά σας ρε κορίτσια! (χικ) Αυτά είναι τα ωραία..
