Τέλη Αυγούστου, μεσημεράκι στο εξοχικό της γιαγιάς μου λίγα μέτρα από τη θάλασσα. Το μελτέμι να φυσάει και να μου ανακατωνει τα μαλλιά -τοτε καπελάκι- ενώ εγώ κάνω κούνια κάτω από το αμπέλι μασουλώντας ένα ξυλαγγουρο. Τα ξαδέρφια μου να έρχονται τρεχάμενα από μακριά κραδαίνοντας κάτι μακριά ξύλινα σπαθιά για να παίξουμε και σκόνη να σηκώνεται από το δρόμο - πρόδρομος των κυνηγητων που θα ρίχναμε λίγα λεπτά αργότερα.
Αγαπημένο παιδικό παραμύθι