Είχα κάποτε όνειρο να ανοίξω ένα μαγαζί και να γίνω αφεντικό του εαυτού μου.
Εδιναν κάποια εθελουσία εκεί που δουλευα, παραιτήθηκα και το άνοιξα με τα χρήματα της αποζημίωσης και με αυτά που είχα στην άκρη.
Ήταν ένα βιβλιοπωλείο, και μάλιστα κοντά σε σχολές.
Γρήγορα όμως κατάλαβα, ότι δεν είναι τα πράγματα έτσι απλά όπως φαίνονταν, και σε 2-3 χρόνια βυθίστηκα στα χρέη, και ίσα-ίσα μπόρεσα να το πουλήσω και να βγάλω τα χρέη, αφού έχασα όλα τα χρήματα που επένδυσα.
Τώρα για μαγαζί ούτε κουβέντα να ακούω, μισθωτός και πάλι μισθωτός, με την ασφάλειά μου, με τα δώρα μου, με τα επιδόματα αδείας μου, την καλοκαιρινή μου άδεια, με όλα τα πλην που έχουν, αλλά τουλάχιστον χωρίς το άγχος της καθημερινής επιβίωσης που είχα τότε.
Είμαι παθών και ξέρω.
