Δε θέλω να γίνω μελό βραδιάτικο, αλλά δεν μπορώ ν΄ αντισταθώ στον πειρασμό...
Είναι κάτι σαν θεσμός το Παλέρμο, τώρα πια. Κάτι που μας ενώνει (και δε μας χωρίζει...). Πέρα απ΄ το παιχνίδι που ΄χει πολύ ενδιαφέρον είναι και η παρέα...Το "δέσιμο", η συνήθεια, το γνώριμο, το οικείο. Δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο...
Ανυπομονώ, κάθε φορά, να ξαναπαίξω. Δεν το κάνω με το ζόρι. Για ν΄ ανέβει ο πήχης...Το γουστάρω πολύ, να είμαι στην...παρέα τού Παλέρμο. Το χαίρομαι απίστευτα...