«Υπάρχει ενδεχόμενο να γίνει κατάχρηση της υπακοής στις πνευματικές σχέσεις;
▪︎Φυσικά και γίνεται κατάχρηση, στις περιπτώσεις εκείνες όπου η ελευθερία του ανθρώπου μειώνεται και η προσωπικότητά του υποτιμάται. Αυτές οι καταχρήσεις προέρχονται από εσφαλμένη εφαρμογή των μοναχικών παραδόσεων. Η μοναχική ζωή έχει την υπακοή ως ένα από τα τρία βασικά χαρακτηριστικά,που και πάλι είναι μια υπακοή που δεν αχρηστεύει την προσωπικότητα.
Δηλαδή, πρέπει να είναι μια υπακοή η οποία διατηρεί την προσωπικότητα ακέραια και μάλιστα, όχι μόνο αυτό, να την κάνει να ανθίζει περισσότερο. Να καλλιεργεί κριτική σκέψη.
Ας φέρω παραδείγματα. Αν ο ηγούμενος παραιτηθή η πεθάνει, πρέπει να ψηφίσουν άλλον. Πρέπει να είναι σε θέση αυτός να κρίνει ποιος μπορεί να σταθεί καλύτερα ως ηγούμενος. Αν ο ηγούμενος γίνει αιρετικός, πρέπει να ψηφίσει η αδελφότητα να τον πάψει. Πρέπει να υπάρχει η κριτική σκέψη για να μπορεί να κρίνει ένας υποτακτικός πως ο γέροντας του έπεσε σε αίρεση. Δεν είναι αχρήστευση του ανθρώπου η μοναχική υπακοή.Τώρα, έξω από το μοναστήρι δεν νομίζω ότι αυτά μπορούν να εφαρμοστούν.
Στον αγώνα των ανθρώπων μέσα στον κόσμο, η υπακοή οφείλεται κυρίως στις εντολές του Χριστού. Από κει και πέρα η δουλειά του πνευματικού, ως ανθρώπου ο οποίος υποτίθεται ότι αγωνίζεται περισσότερο και υπερτερεί και στις γνώσεις αλλά και στην πνευματική πείρα, είναι να μπορέσει να δείξει τον δρόμο στον αγωνιζόμενο άνθρωπο, να δείξει τις κακοτοπιές, τις παγίδες, να τον βοηθήσει δηλαδή να φέρει εις πέρας πιο υπεύθυνα και με μεγαλύτερη επίγνωση την πορεία του προς τον Θεό. Αυτή είναι η δουλειά του.Την υπακοή προς τον Χριστό θα καλλιεργήσει.
Αλλά πολλές φορές είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που ζητάει να αχρηστευτεί. Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν «σε παρακαλώ αχρήστευσέ με», δεν αντέχουν την ελευθερία τους.»
π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι
Ανθρωπος μόνος και μπερδεμένος ψάχνει- εκδόσεις Αρμός