Σκέψεις... III

[еще один пророк р...]

Έρχονται οι KC

Κ έρχονται, λέει, σε ένα Black Temple...

πρώτο εκνευριστικό, το όνομα - όσο το πάνε το κάνουν πιο φανερό, από το 1980 χορεύουν οι δαίμονες

Κ διαβάζω δελτίο τύπου, κ βάζουν πρώτη την Fossi (που οκ είναι γυναικάρα...), αλλά έλεος οι KC είναι ο Μπεργκαμίνι - εντελώς αστοιχείωτοι;

 

[amarelia]

Psychological overcompensation is a defense mechanism where an individual attempts to mask a perceived deficit or insecurity by excessively developing a trait or over-performing in a specific area. Originally theorized by Alfred Adler as a response to an "inferiority complex," it goes beyond healthy balance to become an intense, hyper-fixated drive for perfection. Crucially, this often manifests as a rigid, dogmatic attachment to specific facts or viewpoints; the individual may obsessively restate the same information to project an air of unassailable expertise.Because their self-worth is tied to being "right," they use this aggressive certainty as a shield to prevent others from seeing their vulnerability. The underlying insecurity makes their ego fragile, causing them to treat any intellectual challenge as a personal threat.

 

[Valder]

Ξεκινάς την κατάβαση στον κίνδυνο με μια μόνο σκέψη, πως δεν μπορεί να βλάψει το "θα" περισσότερο από το "τώρα". Κι όταν το "θα" γίνεται με τη σειρά του το "τώρα", είναι πιο επικίνδυνο από το "τώρα" που πλέον έχει γίνει "τότε".

Οι περισσότεροι επενδύουν πολλά, με το καλημέρα. Εσυ επενδύεις λίγα και το "θα" είναι ακίνδυνο εκ πρώτης όψεως. Εντούτοις, όσο περισσότερο περνούν οι μέρες, επενδύεις όλο και λίγο περισσότερο, τρέφοντας το "θα-τώρα" με λίγο κίνδυνο ακόμη.

Μια σφαίρα ακόμη στη γεμιστήρα. Μην προσμετρώντας τη θαλάμη. Ας την αφήσουμε έξω τη θαλάμη, ναι.

Κι αυξάνεις με κάθε επένδυση-σφαίρα, να τρυπηθείς ξανά εκεί που σε είχανε μακελέψει. Και πριν το καταλάβεις, είσαι χέρια-πόδια ολόκληρος να κολυμπάς στη λίμνη του κινδύνου, και το κεφάλι να κρατιέται πάνω απο την επιφάνεια για να δει πιο άγριο θηλαστικό κολυμπά τριγύρω σου, έτοιμο να σε τραυματίσει.

Το δίλημμα βυσσοδομεί στα ενδότερα της ψυχής σου...

Να συνεχίσω να κοιτάω για τέρατα στη λίμνη ή να παραδοθώ στα άγρια ρεύματά της και να αφήσω το σώμα μου στις βουλές των Θεων;

Γιατί, η κάθε ματιά που ψάχνει το τέρας, με τρώει σαν άλλο τέρας στην ψυχή, κι η απελπισία της άφεσης στις Μοίρες, δείχνει πιο ευσπλαχνική.