Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές: «Ποιος θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε: «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;»
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι.
Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε απ' το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»
Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Φίλοι μου τους είπε:
«Σήμερα πήρατε ένα μεγάλο μάθημα. Ό,τι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε, γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 ευρώ.
Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας χτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα, προκειμένου να 'χετε την πεποίθηση πως πλέον δεν έχετε καμία αξία.
Αλλά η πραγματική σας αξία δεν αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και στις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας θα παραμένει ακλόνητη».
