Φρένο, φρένο...χρειάζεται η συνετή γυναίκα στη γλώσσα. Να ξέρει πότε και πόσο να μιλά. Και, το κυριότερο, να ξέρει πως θα ξεστομίζει το κάθε τί...
Η παρουσία της, στον όποιο χώρο, να είναι ελαφριά κι αέρινη. Σύννεφο κι όχι γδούπος. Χωρίς πρόθεση να προσβάλλει. Χωρίς πρόθεση να φανεί...από πάνω...
Να μην πασχίζει να έχει την τελευταία κουβέντα. Να φεύγει, πριν αυτή ειπωθεί. Και ήσυχα να κάνει την αυτοκριτική της, αν είναι απαραίτητο...
Οι σκέψεις μου, εδώ και κάποια ώρα (ευθύνεται και η βροχή, που με μελαγχολεί...)...
