Τόσα χρόνια ήμουν μαλθακός, πειθήνιος, ζούσα με την ελπίδα στο κέντρο της ψυχής.
Η ελπίδα σκοτώνει.
Και το κατάλαβα καλά όταν μου σκότωσες την ελπίδα μέσα μου, κάθε καλό που είχα, οτι πιο δυνατό και αγνό, ότι πιο πρόθυμο και καλοσυνάτο.
Τουλάχιστον σκότωσες μαζί τη μαλθακότητα, την πειθήνια φύση μου, μαζί και την ελπίδα πριν ευτυχώς καταφέρει να με αποτελειώσει.
Μου έδωσες ένα αρκετά γερό ταρακούνημα... Ναι πάντα κάτι αφήνει πίσω μια τέτοια αδικία.
Σε κάνει όμως να διψάς και για επιβίωση. Σε ξυπνάει.
Από τη μια ουρλιάζει ο λύκος μέσα σου, από την άλλη όμως τουλάχιστον πια υπάρχει λύκος. Και πεινάει.