Μάλλον επειδή δεν βρίσκεται εν αρμονία με τον πραγματικό του εαυτό, και μάλλον γιατί όλο αυτό το σύνολο ηθικής που έχει στο κεφάλι του δεν είναι δικό του, αλλά του έχει καλλιεργηθεί.
Αυτό είναι ένα φοβερό άλμα λογικής κατά τη γνώμη μου.
Άλλο το "δεν κάνω αυτό που λέει η κοινωνία γιατί ενδόμυχα δεν το γουστάρω" κι άλλο το "κανονικά είμαι παλιοχαρακτήρας αλλά πάω με τη λογική σταυρός στο χέρι της κοινωνίας άρα ετεροκαλλιέργεια χαρακτήρα άρα αποτυγχάνω"
Υποθέτεις ότι η κοινωνία λειτουργεί άριστα και το λάθος είναι ατομικό. Δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι. Δεν έχουν δουλειά, ας γουγλάρουν σωστά κανα βιογραφικό.
Μετατοπίζεται έτσι, μια εκμαυλισμένη κοινωνία, αποκλειστικά στην ατομική ευθύνη, η οποία ναι μεν υπάρχει σε έναν βαθμό αλλά όχι τόσο απόλυτα και θέσφατα, εξωραϊζοντας έτσι τον οπορτουνισμό με έναν μανδύα ρεαλισμού-πραγματισμού.
Που ακόμα κι αν το εξετάσουμε έτσι, και παραλόγως το αποδεχτούμε χάριν κουβέντας (που δεν το έκανα το ποστ για να μου το αναλύσεις και να πιάσουμε εν τέλει αυτή την κουβέντα, αλλά επειδή έτσι σκέφτηκα και μου ρθε να το εκφράσω) ουσιαστικά απεκδύεσαι την καλλιέργεια στο βωμό μιας παρορμητικής και ξέφραγης ηθικά "συμφωνίας με το μέσα μας".
"Αποδέξου κοινώς ότι είσαι σκάρτος και ίσως επιβιώσεις σε μια κοινωνία που επιβιώνουν κι άλλοι σκάρτοι και μην ετεροπροσδιορίζεσαι από την καλλιέργεια του σταυρού στο χέρι από την κοινωνία. Από που; Απο την ίδια κοινωνία που εξυψώνει τους σκάρτους."
Δεν έχω να αποδεχτώ κανένα σφάλμα για το οποίο δεν είμαι όντως υπεύθυνος, να πάνε να γαμηθούν.
ΥΓ: Και εμμέσως υπάρχει και ισχυρισμός για υποκριτική/ψεύδος προσωπικότητας σε αντιδιαστολή με την προτιμότερη αυθεντικότητα του γαιώδους οπορτούνα, με όλη αυτή τη νεο-κυνική θεωρία, well played αλλά το πιασα.
