Στο σκοτάδι των σιωπών, η μοναξιά πλέκει τον χορό της,
Ένας αόρατος σύντροφος, στον κόσμο της ακοής.
Στα βήματα μοναχικά, η ψυχή περιπλέκεται,
Με τις σκέψεις αγέρωχες, που η καρδιά στον κόσμο φέρνει.
Στα γράμματα του ανέμου, οι λέξεις χάνονται,
Και οι αναμνήσεις φεύγουν, στον ύπνο της νύχτας ακριβές.
Παράθυρα κλειστά, σκοτάδι που δεν φωτίζεται,
Η μοναξιά σιωπηλά, ψυχές αναγκάζει να αγκαλιάζεται.
Μα στο βάθος του κενού, μια φωνή αντηχεί,
Η ελπίδα κρυμμένη, στην μοναξιά βρίσκει το δρόμο της.
Σιγά-σιγά ξυπνά, από τον ύπνο βαθύ,
Και φωτίζει τα βήματα, οδηγώντας προς το φως.
Η μοναξιά, μια διαδρομή, όχι τελικός προορισμός,
Στην έρημο της ψυχής, η ελπίδα σαν άνοιξη ανθίζει.
