Θυμάμαι, η λογική μου 'λεγε φύγε.
Μα η καρδιά μου 'λεγε μείνε.
Αλήθεια, δεν ήξερα τι να κάνω.
Αλλά τότε το ένστικτο μου 'πε, μείνε.
Έτσι και μεινα.
Στη συνέχεια, πέρασα πολλά. Αγάπησα, χάρηκα, λάτρεψα.
Ύστερα, έπεσα, έκλαψα και στο τέλος έχασα.
Τότε θυμήθηκα το λόγο που σκεφτόμουν.
Έπειτα αντιλήφθηκα πως και το χρόνο να γύριζα πίσω, πάλι το ίδιο θα έκανα.
Ναι έτσι θα επέλεγα.
Ξανά και ξανά.
Για όσες φορές.
Και να σου πω κάτι;
Δε μετανιώνω. Όχι.
Δε γίνεται να μετανιώνεις, για κάτι που σε ώθησε.
Που σε έθισε.
