Invictus
William Ernest Henley
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
Άλλο ένα βράδυ... Οχι, δεν θα σε μισήσω ούτε απόψε.
Είχε δίκιο η Χιμέλα στο άλλο θέμα... Πως μπορούν οι άνθρωποι ξαφνικά από αγαπημένοι να γίνονται εχθροί;
Οχι, προσωπείο είναι, μάσκα από τις πολλές. Δεν σε μισώ.
Το μίσος είναι για όσους κυριεύονται από τη μοίρα τους, για όσους ανέχονται η ψυχή τους να ταξιδεύει έρμαιο στα κύματα της δυστυχίας.
Ναι, είμαι ο κύριος της μοίρας μου κι ο καπετάνιος της ψυχής μου.
Και επιλέγω να μη την γεμίσω με μίσος για σένα.
Εχω καλό σπόρο μέσα μου είπες, θυμάσαι;
Να και κάτι που συμφωνούμε...
