εκει που καθεσαι και κοιτας τον τοιχο για να ξελαμπικαρουν τα ματια σου ,που εχουν αρχισει να βλεπουν ακυρες σκιασεις και χρωματα να κινουνται σαν τα παρασιτα σε καθε καναλι τυπικης τηλεορασης χωριου κοντα στον εβρο, απο τις ατελειωτες μερες που "βλεπεις"/χαζευεις σερι νετφλιξ και μεσα στην απελπισα σου ,για καθε λαιβ που εχασες,χανεις και θα χανεις φετος, ξαφνικα θυμασαι οτι καποτε,στα ενδοξα χρονια του το στεκι ειχε ραδιοφωνικες εκπομπες και οτι αυτο ηταν το μονο μουσικο ιβεντ που ειχες στη ζωη σου τοτε- το λες και παρηγορο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.