Αχ να έρθουν τα κρύα,
να κουκουλωνόμαστε αγκαλιά κάτω από το πάπλωμα,
να βλέπουμε την βροχή έξω από το παράθυρο μας,
να πίνουμε την ζεστή σοκολάτα μας, παρέα με το ταβλάκι,
να φτιάχνει το πρωί ο ένας στον άλλον καφέ κ η ώρα να είναι 12,
να σχολιάζουμε πάλι ότι επί 5 μέρες η γυναικίτσα στο ντιβιντάδικο φοράει τα ίδια ρούχα,
να μας παίρνει ο ύπνος μπροστά στην τβ μετά από το τρίτο στην σειρά έργο κ την επομένη μέρα να ουρλιάζω γιατί δεν έβαλες να μουλιάσει η κατσαρόλα με το καμένο ποπ-κορν.
να διαφωνούμε για το ποιανού είναι η σειρά να πάει στο μάρκετ... κ όλα αυτά κ άλλα πολλά χωρίς τον εφιάλτη της ώρας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
