Μου λείπεις..και βούρκωσαν τα μάτια, τα λόγια κενά, λέξεις άδειες σ'ένα λευκό χαρτί, μα μου λείπεις..μου λείπεις πολύ..πώς να στο πω;; Νοστάλγησα τα ματάκια σου, πεθύμησα εκείνες τις σιωπηλές ματιές, πεθύμησα ν'ακούσω τους κτύπους της καρδιάς σου, πεθύμησα την αγκαλιά και τα φιλιά σου..πεθύμησα το γέλιο σου και τη μορφή σου..κι αν ακόμα κλειδώσω την καρδιά, αμπαρώσω πόρτες και παράθυρα, θα βρει τρόπο η σκέψη κοντά σου για να 'ρθει..και περιμένω την επόμενη φορά που κοντά σου θα'μαι που θα ακούσω τη φωνή σου να ηχεί στην καρδιά και στο μυαλό μου..που θα αγγίξω τα χείλη σου, που θα με κρατήσεις αγκαλιά..ως την επόμενη φορά..θα μου λείπεις..Σκάει μέσα μου η λαχτάρα να σε δω..όχι,όχι να σε κοιτάξω..να σε δώ..να δω μέσα σου..εσένα..να δω γυμνή τη ψυχή σου..Η αγκαλιά σου ο προορισμός μου, τα μάτια σου ο κόσμος μου όλος, μελωδία σιωπής σεντόνι στα όνειρά μου..Μ'αγκαλιάζεις και χάνομαι και χαμένη θέλω να μείνω..Εσύ το όνειρό μου εσύ κι ελπίδα, φάρος στα σκοτάδια μου, και φως στη μοναξιά μου. Με φιλάς και δραπετεύω από το χρόνο, κλείνω τα μάτια και χάνομαι. Αχ ψυχή μου..ναι σε σενα μιλώ..βαθειά μου ανάσα..ανάσα μιας ζωής..Ζω ένα όνειρο και δε θέλω να ξυπνήσω..Μαζί σου όλα γλυκά, σα χάδι, σαν πνοή. Για σένα μπορώ να σιωπώ, ν'αφήσω ένα βλέμμα να πει όσα δε λέει η σιωπή μου..Για σένα μπορώ να βλέπω κατάματα το φόβο και να ονειρεύομαι και πάλι..Πυρετός καίει το αίμα μου μακρυά σου. Ματώνω στη σκέψη να σε χάσω,παγώνω..τρέμω..Από τότε που σε γνώρισα έμαθα τόσα, τόσα που δεν ήξερα, τόσα που είχα μάθει να αγνοώ..κι αν δεν εμπιστεύτηκες ποτέ, σε γελάσανε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν..Απ'το τζάμι κοιτώ και στη σκέψη μου στροβιλίζεται η μορφή σου..Αν σε είχα τώρα δίπλα μου θα άπλωνα στο στήθος σου να ακούσω την καρδιά σου. Αχ κι όταν κοιμάσαι..πόσο αλήθεια λατρεύω να σε χαζεύω..
Η σκέψη μου κουρνιάζει στη ζεστασιά του κορμιού σου,
ακουμπάει στην άκρη του ζεστού κρεββατιού σου..
Σε σκέφτομαι..μου λείπεις ήδη...
