Σήμερα που λέτε είχα μια συζήτηση με τη βιολόγο μου στο σχολείο.
Κουβέντα στη κουβέντα καταλήξαμε να συζητάμε για τα νοσοκομεία, τα φακελάκια, το ρόλο των ιατρών κλπ.
Όοοολα αυτά που βλέπω γύρω μου μου χαλάνε την εικόνα που είχα για τους ιατρούς. Από μικρή με θυμάμαι να λέω: εγώ θα γίνω ιατρός και θα κάνω καλά τους ανθρώπους. Αλλά τώρα οι ιατροί είναι τόοοοσο μ@λ@κες. Αντί να σώζουν ζωές, σώζουν το λογαριασμό τους στην τράπεζα. Βάζουν τα χρήματα πάνω από την ανθρωπιά. Κάτσε ρε φίλε, αφού πληρώνεσαι γι' αυτό που κάνεις. Και μεταξύ μας, εσύ ο καρδιοχειρούργος, εσύ, εσύ... δεν παίρνεις και ψίχουλα. Γιατί ζητάς φακελάκι 4,5 χιλιάρικα? Τον ρώτησες τον άλλον αν έχει? Και οκ, σε κάποιες περιπτώσεις έχει, αλλά νομίζεις ότι μια ζωή τα μάζευε για να τα δώσει σε 'σένα το ζώο?
Και μετά λέω: ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΕΤΣΙ.
Και μου απαντά: στο χέρι σου είναι.
Και δεν ξέρω, μπορεί να φταίει η τρέλα της ηλικίας, λίγο οι ορμόνες που σε κάνουν τον πιο κυκλοθυμικό άνθρωπο του κόσμου, λίγο ο ήλιος που σε βαράει εξω... Κι όμως, πείτε με ονειροπαρμένη, πείτε με τρελή: εγώ, κι ας μην τα καταφέρω, θα προσπαθήσω
τουλάχιστον να κάνω τον κόσμο καλύτερο.
Δε θέλω να το παίξω υπεράνω, αλλά είμαι σίγουρη ότι εκεί έξω υπάρχουν παιδιά που σκέφτονται όπως εγώ.
Υ.γ.: παραλήρημα, τελείως...ευχαριστώ θερμά αυτούς που κάθισαν να το διαβάσουν!
