Έχω τόσο επηρεαστεί από αυτό που έγινε πριν μερικές ώρες. Στο μάθημα που παρακολουθώ για τον αυτισμό ήρθε και μας μιλήσε μια κοπέλα με σύνδρομο Asperger (μορφή αυτισμού, λειτουργική). Μια όμορφη, μορφωμένη κοπέλα στην ηλικία μου με πολύ λέγειν, όρεξη, αλλά και όλα αυτά που ο αυτισμός φέρνει μαζί (αγέλαστη, με ελλιπείς κοινωνικές δεξιότητες). Αλλά αυτή η κοπέλα μου έδωσε μάθημα ζωής. Ένα άτομο που πέρασε όλη της την παιδική ηλικία στην απομόνωση, που δυσκολευόταν να βρει την ταυτότητά της, που την έκλεισαν στο ψυχιατρείο με διάγνωση σχιζοφρένειας. Και που τώρα είναι ευτυχισμένη, δουλεύει, έχει σχέση (με αυτιστικό άτομο) και προσπαθεί να φέρει τον κόσμο σε επαφή με την διαφορετικότητα. Μια κοπέλα που ήθελα να την πάρω αγκαλιά. Με ιδιαίτερο χιούμορ που σε έκανε να την συμπαθήσεις, αλλά και με πράξεις όπως το να φύγει σαν κυνηγημένη πριν τελειώσει το μάθημα, επειδή αν καθόταν περισσότερα λεπτά από ότι είχε στο μυαλό της θα τρελαινόταν. Με συγκίνησε και βούρκωσα (αλλά το έκρυψα), αλλά αυτό που μου έμεινε είναι ένα χαμόγελο.
